கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-16)

 

கண்ணதாசன் என்கிற கவி ஞானி சம்சார சாகரத்தில் மனிதர்கள் நீந்திக் களிப்பதை/தவிப்பதை பலவேறு கோணங்களில் விதவிதமாகப்   பாடியிருக்கிறார். அவற்றைப் பார்க்கு முன், கல்யாணக் களேபரங்களைப் பார்ப்போம். "திருமணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன" என்று சொல்வார்கள். அநேகமாக அதனால்தான் அவை எதார்த்தமான தரைமட்ட நிலைக்கு வருவதே இல்லை போலும். திருமணத்தை எவ்வளவு ஆடம்பரமான நிகழ்வாக மாற்றுகிறோம் என்று பாருங்கள்: மின்னும் நகைகள், கண்கவர் பட்டுப் புடவைகள், ஜொலிக்கும் வீடியோ விளக்குகள், பூங்கொத்துகள், தடபுடலான விருந்துகள் என அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

இத்தனை ஆரவாரங்களுக்கு மத்தியிலும், ஒரு திருமணம் வெற்றியடையுமா இல்லையா என்பதில் எந்த உறுதியும் இருப்பதில்லை. அந்த வகையில், திருமண வாழ்க்கை என்பது பங்குச் சந்தை சூதாட்டத்தைப் போன்றது. அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் லாட்டரி வென்றது போல மகிழ்ச்சி; இல்லையென்றால் வாழ்நாள் முழுவதும் துயரம்தான்! இந்த அபாயத்தை எதிர்கொள்வது ஒருவரைப் பெரும் தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்துகிறது: திருமணம் செய்துகொள்வதா வேண்டாமா? இந்தக் குழப்பத்தை மேலும் அதிகரிக்கும் விதமாக, மக்கள் ஒரு 'நேர்மையான' ஆலோசனையை வழங்குகிறார்கள்: "கடவுள் மேல் ஆணையாக, திருமணம் செய்துகொள்ளாதீர்கள்!" குறிப்பாக, ஏற்கனவே திருமணமானவர்களிடமிருந்தே இந்த அறிவுரை வருவதால், இதைச் சாதாரணமாகப் புறக்கணித்துவிட முடியாது. ஏனென்றால், அவர்களுக்குத்தான் அனுபவம் அதிகம்; அவர்களுக்குத்தான் உண்மை நிலை நன்றாகத் தெரியும்.

திருமணத்தில் ஆண், பெண் இருவரில் யார் அதிக ஆபத்தைச் சந்திக்கிறார்கள் என்பது விவாதத்திற்குரிய கேள்வி. பெஞ்சமின் டிஸ்ரேலி கூறியதை வைத்துப் பார்த்தால், "ஒவ்வொரு பெண்ணும் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும்... ஆனால் எந்த ஆணும் செய்துகொள்ளக் கூடாது!" பெண்களை விட ஆண்களே திருமணத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படுபவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். ஆனால், இது ஆண்களின் கண்ணோட்டம் மட்டுமே. மற்றவர்கள் இதை வேறு விதமாகச் சொல்கிறார்கள்: "திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறீர்களா? தாராளமாகச் செய்யுங்கள். நல்ல துணை கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை அமையும். இல்லையென்றால், இந்த உலகிற்கு ஒரு சிறந்த தத்துவஞானி கிடைப்பார்." ஆனால், பெண்களைப் பற்றி ஆண்கள் உலகம் இவ்வாறு கூறுவது மிகவும் நியாயமற்றது. எப்படியாயினும், அனைவரும் அந்தப் பேச்சைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டிருந்தால், அது மனித இனத்தின் அழிவுக்கே வழி வகுத்திருக்கும். சொல்லப்போனால், மற்றவர்களின் தவறுகளிலிருந்து யாரும் பாடம் கற்றுக்கொள்வதில்லை; இந்த எழுத்தாளரும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல!

திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுத்த ஒருவர், செய்தித்தாள்களில் உள்ள வரன் தேடும் விளம்பரப் பகுதியைப் பார்ப்பது மிகவும் இயல்பானதே. அங்குள்ள ஏராளமான விளம்பரங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​அவற்றின் வியக்கத்தக்க வகைகளைக் கண்டு ஒருவர் மலைத்துப் போகலாம். உலகில் உள்ள எல்லா வகையான மணமகன்-களையும் மணப்பெண்களையும் அவை முன்வைக்கின்றன. 'பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்', 'பன்முகத் திறமை கொண்டவர்', 'கோதுமை நிறம்' (கருப்பும் இல்லை, வெள்ளையும் இல்லை), 'வீட்டு வேலைகளில் பயிற்சி பெற்றவர்' (ஏதோ ஒரு விலங்கு போல!) போன்ற தந்திரமான சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; இவை ஒரு ஆணையோ அல்லது பெண்ணையோ தங்கள் வருங்காலத் துணையைப் பற்றி கற்பனை செய்யத் தூண்டுகின்றன.

ஒரு விளம்பரத்தில் 'தாயார் உயிருடன் இல்லை' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்; மாமியாரைக் கண்டு அஞ்சும் பாவம் பிடித்தவர்களை ஈர்ப்பதற்கான முக்கிய உத்தி இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்! இத்தகைய விளம்பரங்களுக்குப் பதிலளிப்பது என்பது இருட்டில் குறிவைத்துப் பார்ப்பது போன்றது; அது யாரை நோக்கமாகக் கொண்டது என்பது தெரியாது. இது பாரம்பரிய இந்தியா மற்றும் சீனாவின் சில சமூகங்களில் நிலவிய ஒரு வழக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது; அங்கு மணமக்களுக்குத் திருமணச் சடங்கின்போதுதான் ஒருவரையொருவர் பார்க்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படும். அட! என்னவொரு விறுவிறுப்பான எதிர்பார்ப்பு அது!

உலக மக்கள் தொகை புள்ளிவிவரங்களின்படி, பல சமூகங்களில் ஆண்களை விடப் பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே உள்ளது. இதனால், வேலை தேடிய பிறகு ஆண்களின் அடுத்த முக்கியத் திட்டமாக 'மனைவியைத் தேடுதல்' அமைகிறது. யாருக்குத் தெரியும், காலம் ஒரு முழுச் சுழற்சிக்கு வரலாம். பழைய காலத்தைப் போலவே, எதிர்காலத்தில் 'சுயம்வரங்கள்' மீண்டும் நடைமுறைக்கு வரலாம்; அப்போது, ​​தங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வரிசையில் நிற்கும் பல தகுதியான இளைஞர்களிலிருந்து ஒரு பெண் தனக்கான துணையைத் தேர்வு செய்யலாம். அந்தத் திருமண விழாவில் தேர்ந்தெடுக்கப் படாதவர்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. காலையில் படுக்கையின் எந்தப் பக்கத்தி-லிருந்தும் எழுந்திருக்கும் சுதந்திரம் அவர்களுக்கு இருக்கும்; மேலும், காலையில் கண்ணாடியில் வெளிப்புறக் காயங்களைப் பார்க்கவோ அல்லது தங்கள் மனக் காயங்களை ஆற்றிக்கொள்ளவோ ​​வேண்டிய அவசியமும் இருக்காது! 

வேடிக்கையாகப் பேசுவதை விட்டுவிட்டுச் சற்று தீவிரமாகச் சிந்திக்கச் சொல்லுகிறார் சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவ் தனது "Emotion – The Juice of Life & Relationships – Bond or Bondage" (உணர்ச்சி – வாழ்வின் சாரம் & உறவுகள் – பிணைப்பா அல்லது அடிமைத்தனமா?) என்ற டூ இன் ஒன் புத்தகத்தில் திருமண உறவுகள் குறித்து: "எந்தவொரு மனிதரும் உங்கள் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு முழுமையாக ஈடுகொடுத்து வாழ முடியாது. பூமியில் உள்ள எந்தவொரு மனிதரும் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் அதே விதத்தில் இருக்கப்போவதில்லை. இந்த உண்மையை உணரும்போது, ​​உங்கள் துயரத்திற்கு வேறொருவரே காரணம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்; இயல்பாகவே அதன்பின் கோபமும் வெறுப்பும் எழுகின்றன... ஆனால், நீங்கள் வெறும் ஒரு 'உயிராக' இங்கே அமர்ந்திருந்தால், மற்ற அனைத்து உயிர்களுடனும் நீங்கள் முழுமையான இணக்கத்துடன் இருப்பீர்கள். அதுதான் எதார்த்தம். அது என்னுடைய கருத்தோ அல்லது உங்கள் கருத்தோ அல்ல; இருத்தலின் இயல்பே அப்படித்தான்." 

அதெல்லாம் இருக்கட்டும் சார், "இரவுக்கும் பகலுக்கும் இனி என்ன வேலை" என்ன மாதிரி  ஜாலியோ ஜிம்கானா பாட்டு. வழக்கம்போல அதையும் 'பாதி' முழுங்கிட்டீங்களே என்று நீங்கள் வருந்த வேண்டாம்.'மீதி'யையும் பார்த்து விடுவோம். அதற்குமுன், ஒரு படித்த நண்பர் ஒவ்வொரு பாட்டையும் இன்னும் வரிக்கு வரி பிரித்து மேய்ந்து விலாவாரியாக வியாக்கியானம் செய்து எழுதினால் சுவையாக இருக்கும் என்று சொன்னார். நான் அதை தவிர்ப்பதற்கு காரணம் இது 'கோனார் நோட்ஸ்' போல ஆகிவிடக் கூடாதே என்கிற பயம். யார் கண்டது வருங்காலத்தில் கம்பர் வள்ளுவர் போல கண்ணதாசனுக்கும் பொழிப்புரை நோட்ஸ் போட வேண்டும் போலிருக்கு! மேலும், கண்ணதாசனின் மற்ற சரணங்கள், வரிகள், கதைக் களத்துக்கும், கேரக்டருக்கும் மட்டுமே பொருத்தமாக எழுதப் பட்டிருக்கும். நாம் அன்னப் பறவை போல நமக்குத் தேவையான ஞான வரிகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மற்றவற்றை விட்டுவிடலாம். தவிர, நான் செய்யும் இந்த முயற்சி, கவி ஞானி கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகள் எப்படி இந்திய ஆன்மிகம், மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களின் பார்வை மற்றும், கவாண்டம் சயன்ஸ், சைக்காலஜியுடன் எப்படி பொருத்தமாக இருக்கிறது என்கிற பார்வை. ஓகே, இப்போ மறுபடி முதலிரவுப் பாட்டுக்கு வருவோம், தம்பதியர் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறர்கள் : 

"பாதி கண்களை மூடி திறந்து பார்ப்பதில் இன்பம்

பாதி தூக்கத்தில் கூந்தலை தடவி ரசிப்பதில் இன்பம்

பாதி பாதியாய் இருவரும் மாறி பழகும் வித்தையே பள்ளியில் இன்பம்

காலை என்பதே துன்பம் இனிமேல் மாலை ஒன்று தான் இன்பம்" 

காதல் கட்டுண்டவர்கள் "பாதி விழிகள் காதலில் மூட, பாலில் விழுந்த பழம் போல்" ஆடுகிறார்கள் "நெஞ்சத்திலே நேற்று வந்த"வருடன் (படம்: சாந்தி). "அந்த ஒரு ஆனந்தத் திருநாளை இன்று நினைத்து என்னென்ன சுகமோ” கொண்டவரும், "அன்றொரு நாள் இதே நிலவில்" அருகே இருந்தவரும் "பாதி விழிகள் மூடிக் கிடந்தேன் பாவை மேனியிலே, நீ பார்த்தாயே வெண்ணிலவே" (படம்:  நாடோடி) என நினைவலையில் ஊறி சந்தோஷப்பட்டார். "மனம் கனிவான அந்த கன்னியை கண்டு" கல்லும் கனியானவர் "பாதி கண்ணை மூடி திறந்து பார்க்கும் பார்வை காதல் விருந்து" சாப்பிட்டார் (படம்: இது சத்தியம்). ரொம்பவே "Happy இன்று முதல் Happy" ஆணவரையும் "விழி மூடிவர கனவோடி வர விளையாடுக அழகாக" என்றும் காதலி கூப்பிருக்கிறார் (படம்: ஊட்டி வரை உறவு). ‘கண்ணை மூடிக்கொண்டு காதலித்து விடுகிறார்கள்’ என்பது இதுதானோ? ஆனால், பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின் தம்பதியினருக்கு ஒரு வேடிக்கையான அதேசமயம் உண்மையான ஆலோசனையை வழங்கினார்: "திருமணத்-திற்கு முன் கண்களை நன்றாகத் திறந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; திருமணத்திற்குப் பிறகு அவற்றை பாதி மூடிய நிலையில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்." இது உண்மை-யிலேயே ஒரு சிறந்த தப்பிப்பிழைக்கும் உத்தி. 

கேளடி கண்மணியில் வாலி பாடிய மாதிரி "நீ பாதி நான் பாதி கண்ணே, அருகில் நீயின்றி தூங்காது கண்ணே" என்று இருந்த காதல் ஜோடி சில சமயத்தில் வாழ்க்கையில் பெரும் காற்று அடித்தால் 'துலாபாரமாகி' (படம்)விரக்தி அடைவார்கள்: 

"காற்றினிலே பெரும் காற்றினிலே

ஏற்றிவைத்த தீபத்திலும் இருள் இருக்கும்

காலமெனும் கடலிலே சொர்கமும் நரகமும்

அக்கரையோ.. இக்கரையோ?

 

ஆடுவது நாடகம்ஆளுக்கொரு பாத்திரம்

இறைவனுக்கு வேஷமென்னவோ

ஆட விட்டு பாடுவான் மூடு திரை போடுவான்

மேடை அவன் மேடையல்லவோ

வாழ்க்கையின் பாதையவன் பாதை அல்லவோ?" 

கவியரசரின் மனத்தைக் கட்டிப்பிடித்து இழுக்கும் கவிதைக்கு இப்போது திரும்புவோம்: 

"ஆடை இதுவென நிலவினை எடுக்கும் ஆனந்த மயக்கம்

அம்மா குளிரென ஒன்றினை ஒன்று அணைப்பது பழக்கம்" 

வெண்ணிலவை எப்படி ஆடையாக போட்டுக்கொள்ள முடியும்.தேன் நிலவில் சாத்தியம். 'காதல் இல்லாத வாலிபமா' என்றார் கவிஞர் கண்ணதாசன். தேன் நிலவு இல்லாமல் கல்யாணமா? கதையிலே இங்க ஒரு பாட்டு போட்டுடலாம் என்று தயாரிப்பாளர்கள் துள்ளிக் குதிக்க, கவிஞர்களோ காட்டு மழையாக காதல் பாட்டு பொழிந்து விடுவார்கள். டைரட்டர்களைக் கேட்க வேண்டாம். அப்போதெல்லாம் ஊட்டி, கொடைக்கானலுக்கு மூட்டை (மூடை) கட்டி விடுவார்கள். இப்போதெல்லாம்  புதுசாக ஆஸ்திரேலியாவோ, ஐரோப்பாவுக்கோ பறந்து விடுகிறார்கள். 

'என்ன சார் கல்யாணத்துக்கப்புறம் முக்கியமான முதலிரவை கொஞ்சமாக 'தொட்டுவிட்டு' ஹனிமூனுக்கு நழுவுறீங்களே' என்று ஏங்குபவர்களுக்கு, கண்ணதாசன் பல செமையான பாடல்கள் பாடியிருந்தாலும், ஒரு தடவையும் விரசம் தலை தூக்காது. (இரு காதல் டூயட்களில் மட்டும் ஒரே வரியில் வரம்புக்கு மேலே போய் பெண் உடல் வர்ணனையில் இறங்கி இருப்பார். எந்த பாடல்கள் என்று மேலே ஆர்வமுள்ளவர்கள் ரிசர்ச் செய்து கண்டு பிடித்துக் கொள்ளவும்). பெண்கள் பேச்சில் வல்லவராக இருந்தும், அவர்களாலேயே சொல்ல முடியாத மெல்லிய உணர்வு கலவைகளை இதமாக சொல்வதில் கவிஞர் கில்லாடி. உதாரணத்துக்கு, "வாராயென் தோழி வாராயோ" பாடலில் (படம்: பாச மலர்), "மலராத பெண்மை மலரும், முன்பு தெரியாத உண்மை தெரியும், மயங்காத கண்கள் மயங்கும், முன்பு விளங்காத கேள்வி விளங்கும், இரவோடு நெஞ்சம் உருகாதோ, இரண்டோடு மூன்று வளராதோ!" என்று சுருக்கமாக விளக்கி விடுகிறார். அதே படத்தில், "மயங்குகிறாள் ஒரு மாது, தன் மனதுக்கும் செயலுக்கும் உறவும் இல்லாது, தோழியர் கதை சொல்லி தரவில்லையா, துணிவில்லையா பயம் விடவில்லையா, நாழிகை செல்வதும் நினைவில்லையா!" என்று 'சொல்லித் தெரியாத மன்மதக் கலையை’ சில வரிகளில் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். 

இவை தவிர, "நாணமோ இன்னும் நாணமோ,  இந்த ஜாடை நாடகம் என்ன, அந்த பார்வை கூறுவதென்ன?” (படம்: ஆயிரத்தில் ஒருவன்), "பால் வண்ணம் பருவம் கண்டு, வேல் வண்ணம் விழிகள் கண்டு, மான் வண்ணம் நான் கண்டு வாடுகிறேன்” (படம்: பாசம்), "அத்திக்காய் காய் காய், ஆலங்காய் வெண்ணிலவே, இத்திக்காய் காயாதே, என்னைப்போல் பெண் அல்லவோ நீ” (படம்: பலே பாண்டியா), "பூஜைக்கு வந்த மலரே வா, பூமிக்கு வந்த நிலவே வா, பெண்ணென்று எண்ணி பேசாமல் வந்த பொன் வண்ண மேனி சிலையே வா" (படம்: பாத காணிக்கை) என்று டஜன் கணக்கில் முதலிரவுப் பாடல்கள் உள்ளன. நேயர்கள் எல்லோரும் தங்கள் முதலிரவுக்கு மாமியாரும் மற்றவரும் பாடிய பாட்டை ஜாலியாக நினைவு கூர்ந்து அனுபவிக்கவும். ஆனால் ஒன்று, சென்ற பல தசாப்தங்களில் (In 60s to 80s) தமிழ்நாட்டின் மக்கள்தொகை பெருக்கத்துக்கு சினிமா நல்ல சேவை ஆற்றி இருக்கிறது என (18 வயசுக்கு குறைந்தவர்கள்) 'கண்ணை மூடிக்கொண்டு' சொல்லி விடலாம்! 

இப்போது, தேன் நிலைவு பற்றி மேல் நாட்டு அறிஞர்கள் என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள் பார்ப்போம். ஹெலன் ரோலண்ட் கூறினார், "தேனிலவு என்பது ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்கிற காலம்." திருமண வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தை அவர் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டினார்: "முதல் குழந்தை பிறந்து, வீட்டு உபயோகப் பொருட்களுக்கான (ஃபர்னிச்சர்) கடைசித் தவணையும் செலுத்தப்படும் வரை தேனிலவு உண்மையில் முடிவதில்லை." ஃபர்னிச்சர் பற்றிச் சொல்லும்போது, ​​ஒரே ஒரு படுக்கை கொண்ட அறைக்குக் கூடுதல் கட்டணம் செலுத்துவதை ஒரு தம்பதி மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கும் ஒரே தருணம் இதுதான். மற்றொரு அறிஞரான எச். எல். மென்கென் ஒரு குறும்புத்தனமான கருத்தைச் சொன்னார்: "தேனிலவு என்பது காதலிக்கும் காலத்திற்கும் (dating) விவாதிக்கும் காலத்திற்கும் (debating) இடைப்பட்ட, ஒருவரையொருவர் கொஞ்சி மகிழும் குறுகிய காலமாகும்." 

அடையாளம் தெரியாத ஒருவரின் பிரபலமான மேற்கோள் ஒன்று இப்படிச் சொல்கிறது... "தேனிலவு என்பது திருமண வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியான மாதம்—அது கிரெடிட் கார்டு பில் வந்த பிறகு வராத பட்சத்தில்." தேனிலவின்போது தம்பதியினர் அதிகபட்ச மகிழ்ச்சியை எதிர்பார்க்கிறார்கள்; ஆனால், ஒருவருக்குக் குறட்டை விடும் பழக்கம் இருப்பதையும், மற்றொருவர் போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொள்வதையும் கண்டறியும்போது அது வேடிக்கை-யான சூழலாகவும் மாறலாம். தேனிலவின்போது, ​​இருவரும் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒரு வருடம் கழித்து, ஒருவர் குறட்டை விடுவதால் மற்றொருவர் விழித்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அதனால்தான் கவியரசர் இப்படிப் பாடினார்: "ஆண்டொன்று போனால் வயதொன்று போகும், அதற்கு முன்னாலே வா வா வா வா" (படம்: போலீஸ்காரன் மகள்). 

வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்களும் மனவேதனைகளும் சூழ்ந்துகொள்வதற்கு முன், புதுமணத் தம்பதியினருக்கு ஒரு நல்ல தொடக்கத்தை அளிக்கும் இயற்கையின் வழியாகவும் தேனிலவு அமைகிறது. வழி தவறிப் போவதுகூட ஒரு ரொமான்டிக் விஷயமாகக் கருதப்படும் சொர்க்கம் போன்ற காலம் இது. ஆனால் பிற்காலத்தில், "எங்கே தொலைஞ்சு போயிருந்த?" என்று கேட்கும் சூழலாக அது மாறிவிடுகிறது; ஏனெனில், வீட்டு நிர்வாகம் ஒரு முழுநேர வேலையாக மாறுவதற்கு முந்தைய கடைசி விடுமுறை அதுதான். 'எங்கே சாப்பிடலாம்?' என்று ஒருவர் கேட்கும்போது, ​​'தெரியல, நீயே முடிவு பண்ணு' என்று பதில் வரும்போது தேனிலவு முடிவுக்கு வருகிறது. சூட்கேஸ்கள் திறக்கப்பட்டு, செலவுக்கான பில்கள் பார்க்கப்படும்போதும் அது முடிவுக்கு வருகிறது. தேனிலவு என்பது இருவர் ஒன்றிணையும் விடுமுறை... ஆனால் பிறகுதான் ஒருவருக்கு ஏசி (AC) 18°C-ல் இருக்க வேண்டும் என்றும், மற்றவருக்கு 26°C-ல் இருக்க வேண்டும் என்றும் தெரியவரும். நிஜ வாழ்க்கை மேடையேறுவதற்கு முன் காதலுக்காக நடத்தப்படும் ஒத்திகை (dress rehearsal) அது. அந்த இனிமையான, ஆனால் குறுகிய காலத்திற்கு முன்னும் பின்னும் வாழ்க்கை எப்படித் தலைகீழாக மாறுகிறது என்பது ஒரு அதிசயம். திருமணத்தின் முதல் வாரம்: 'உங்களுக்குப் பிறகு செல்லமே' (After you, darling). பத்தாவது வருடம்: 'ஏன் என் வழியில் குறுக்கே நிற்கிறாய்?'" 

'சரி, பார்க்கலாம்' என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பே, இருவரும் 'சரி, அன்பே' என்று சொல்லும் காலம்தான் தேனிலவு." மேலும் அது, அறை சேவையால் மட்டுமே தடைபடும் பரஸ்பரப் பாராட்டுக் காலம்." தமிழ் நகைச்சுவை உணர்வு இதை அழகாகப் படம்பிடிக்கிறது: "கணவன் தன் மனைவிக்கு மட்டுமே செவிசாய்க்கும் காலம்தான் தேனிலவு. அவன் மற்ற அனைவருக்கும், குறிப்பாகக் குழந்தைகளுக்குச் செவிசாய்க்கும் காலம்தான் திருமண வாழ்க்கை!" 

இதோ சில ரசனையான, சற்றே குறும்புத்தனமான தேனிலவு நகைச்சுவைகள்: "'தொந்தரவு செய்யாதே' என்ற அறிவிப்புப் பலகை நல்ல பழக்கமாகக் கருதப்படும் ஒரே விடுமுறை தேனிலவுதான்." மற்றொன்று இப்படிச் செல்கிறது, "மணப்பெண் ஐந்து ஆடைகளை எடுத்து வைக்கிறாள்." மணமகன் ஏன் என்று வியக்கிறார். தேனிலவில், ஒவ்வொரு சூரிய அஸ்தமனமும் காதல்மயமானது. ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, வீடு திரும்பும் வழியில் போக்குவரத்து நெரிசல் மட்டுமே தெரிகிறது. "உண்மையில், என் அலுவலகத்தில், திருமணமாகாதவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள ஊக்குவிக்கிறார்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் தங்கி வேலை செய்வதை விரும்புவார்கள், இது உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்தும்" என்று ஒரு சாமர்த்தியமான தொழிலதிபர் கூறினார். 

தங்குமிடம் மிகவும் சிறியது என்று யாரும் புகார் செய்யாத ஒரே பயணம் தேனிலவுதான். தேனிலவில் ஏற்படும் முதல் வாக்குவாதம் பொதுவாக விமான டிக்கெட்/ பாஸ்போர்ட்டை யார் மறந்தது என்பதைப் பற்றியதாகவே இருக்கும். "திருமணம் தேனிலவுடன் தொடங்குகிறது. பிறகு 'மொபைல் சார்ஜரை எங்கே வைத்தோம்?' என்ற கட்டம் வருகிறது." தேனிலவு என்பது கணவன் சாமான்களைத் தானே சுமக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தும் ஒரு காலம். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர், 'இந்தப் பை உண்மையிலேயே வர வேண்டுமா?' என்று கேட்கிறார். ஒரு வெற்றிகரமான தேனிலவு என்பது, தம்பதியினரை விட கேமராவுக்குக் குறைவான கவனம் கிடைக்கும் ஒரு நிகழ்வாகும்." 

முன்பே பார்த்த கவிஞர் AS மணி அவருடைய "நினைப்பது நிறைவேரும்" பாடலில் இப்படி எழுதினர்: "இருவரும் சேர்ந்திருந்தால் அன்போடு, இன்று போல் வாழ்ந்திடலாம் பண்போடு". சேர்ந்தவர் அன்பில்லாமல் பிரிந்தால், வாலியோ "என்ன உறவோ என்ன பிரிவோ?" என்று அங்கலாய்த்தார் (படம்: கலங்கரை விளக்கம்). ஆனால் நமது கவியரசர் கண்ணதாசனோ ஜென்மங்கள் தொடரும் தெய்வம் எழுதும் 'புதுக்கதை'தான் திருமண பந்தம் என பாசிட்டிவாக இப்படி பாடினார் (படம்: பிராப்தம்): 

"சொந்தம் எப்போதும் தொடர் கதைதான் முடிவே இல்லாதது

எங்கே சென்றாலும் தேடி இணைக்கும் இனிய கதை இது

என்னை உன்னோடு சேர்த்த தெய்வம் எழுதும் புதுக்கதை இது" 

நாமும் இந்த இனிய புதுக்கதையைத் தொடருவோம்...அடுத்த எபிசோடில்...

-ஜேயெஸ் (www.jeyes.in)