கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-23)

 

'வெள்ளையா இருக்கிறவன் பொய் சொல்லமாட்டான்!' என்று முன்னாடி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். இப்போ-தெல்லாம், வெள்ளைக்காரன் சொன்னால் புறந்தள்ளிவிட்டு, இந்திய ஞானம் தான் பெரிசு, நம்மளத்தான் அவர்கள் காப்பி அடிச்சு நல்லா பாக்கேஜ்/பிராண்டு பண்ணி நமக்கே வித்து recycle பண்ணுறாங்க வெஸ்ட் வேர்ல்ட் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். ‘நீங்க சொல்ற பைனான்சியல் wisdom எல்லாம் மட்டேரியலிஸ்டிக் மேற்கத்திய நாட்டு அறிஞர்கள் சொல்வது' என்று உங்களுக்குத் தோன்றினால், இதோ சில இந்தியன் ஜாம்பவான்களை பார்ப்போம். 

முதலாவதாக நாம் பார்க்கவிருக்கும் புத்தகம் ஒரு சந்நியாசி-யால் எழுதப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது! இன்றைய காலத்தில், இல்லறத்தில் இருப்பவர்களை விட ஆசிரமங்களில் உள்ள குருக்களே செல்வத்தைச் சேர்ப்பதிலும் நிர்வகிப்ப-திலும் அதிகத் திறமை கொண்டவர்களாகத் திகழ்கிறார்கள்! சுவாமி கிரியானந்தா எழுதிய "Money Magnetism: How to Attract What You Need When You Need It" (பணத்தை ஈர்த்தல்: தேவைப்படும்போது தேவையானதை ஈர்ப்பது எப்படி) என்ற புத்தகத்தின் நோக்கம், பணத்தை உங்கள் மன அமைதிக்கு ஒரு சுமையாக மாற்றாமல், உண்மையான வாய்ப்புகளுக்கான ஒரு வழியாக அதை ஈர்க்க உங்களுக்கு உதவுவதாகும். உங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அதிகபட்ச நன்மைகளைப் பெறும் வகையில் பணத்தை எவ்வாறு புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்துவது என்பதைக் கற்றுக்கொடுப்பதே இதன் நோக்கமாகும். 

சுவாமி கூறுகிறார்: "செல்வம் என்பது 'நிறைவு' அல்லது 'வளம்' குறித்த ஒரு மனநிலை; வறுமை என்பது 'குறைபாடு' குறித்த மனநிலை. செல்வமும் வறுமையும் மனதின் நிலைகளே. உங்களை நீங்கள் எப்படி நினைக்கிறீர்களோ, அப்படித்தான் நீங்கள் செல்வந்தராகவோ அல்லது ஏழை-யாகவோ இருக்கிறீர்கள். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வ-தானால், 'நிறைவு' அல்லது 'வளம்' என்பது நாம் நம்மை நோக்கி ஈர்க்க வேண்டிய ஒன்று. அது எல்லா வகையான வளங்களையும் குறிக்கும். ஏனெனில் வெற்றியும் ஒரு வகையான வளமே; உணர்வுப்பூர்வமான நிறைவும், நல்ல நண்பர்களும் கூட அத்தகைய வளங்களே. இவற்றை நாம் நம்மை நோக்கி ஈர்க்கிறோம்; அதே சமயம் அவற்றை நம்மிடமிருந்து விலக்கவும் முடியும். 'வளம்' குறித்த மனநிலை வளத்தை ஈர்க்கிறது; இது மிகவும் எளிமையான உண்மை. மறுபுறம், 'வறுமை' குறித்த மனநிலை வறுமையையே ஈர்க்கிறது." 

'வளமை மனப்பான்மை' (Law of Abundance) என்பது, அனைவ-ருக்கும் போதுமான வாய்ப்புகள், வெற்றி, அன்பு, செல்வம் மற்றும் வளங்கள் உள்ளன என்ற கருத்தாக்கமாகும். இது ஒரு அறிவியல் விதி என்பதை விட, உளவியல் மற்றும் சுய மேம்பாடு சார்ந்த ஒரு மனநிலையாகும். இது 'பற்றாக்குறை மனப்பான்மை'க்கு (scarcity mindset) நேர்மாறானது; பற்றாக்குறை மனப்பான்மை என்பது ஒருவரின் வெற்றி மற்றவரின் இழப்பில்தான் அமையும் என்று கருதுவதாகும். வளமை மனப்பான்மை கொண்ட ஒருவர், "வாய்ப்புகள் ஏராளமாக உள்ளன; ஒன்றை இழந்தால் இன்னொன்று வரும்; மற்றவர்களின் வெற்றி எனது வெற்றியைப் பாதிக்காது; அறிவைப் பகிர்ந்தால் அது வளரும்; போட்டியிடுவதை விட ஒத்துழைப்பு அதிக மதிப்பைக் உருவாக்கும்" என்று நம்புகிறார். இதற்கு மாறாக, பற்றாக்குறை மனப்பான்மை, "வெற்றியாளர் ஒருவர் மட்டுமே இருக்க முடியும்; மற்றவர் முன்னேறினால் நான் தோற்றுவிடுவேன்; தகவல்களையும் வளங்களையும் நான் மட்டுமே சேர்த்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்" என்று கூறுகிறது. 

இத்தலைப்பில் மிகவும் பிரபலமான நூல்களில் ஒன்று ஸ்டீபன் ஆர். கோவி (Stephen R. Covey) எழுதியதாகும். அதிகம் விற்பனையான தனது "The 7 Habits of Highly Effective People" (மிகவும் திறமையானவர்களின் 7 பழக்கங்கள்) என்ற புத்தகத்தில், வளமை மனப்பான்மையை "அனைவருக்கும் போதுமான வளங்கள் உள்ளன" என்று நம்புவதாக அவர் விவரிக்கிறார். வாழ்க்கையை 'ஜீரோ-சம் கேம்' (zero-sum game - அதாவது ஒருவரின் வெற்றி மற்றவரின் தோல்வியாகவே அமையும் நிலை) என்று பார்க்கும் பற்றாக்குறை மனப்பான்மைக்கு எதிராக அவர் இதை முன்வைக்கிறார். ஆர்வமுள்ள-வர்களுக்கு இத்தலைப்பில் மேலும் சில சிறந்த புத்தகங்கள் உள்ளன: "The Magic of Thinking Big", "Mindset: The New Psychology of Success", "The Go-Giver" மற்றும் "Think and Grow Rich". 

மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று இப்போது பார்ப்போம்: ஸ்டீபன் ஆர். கோவி, "வளமை மனப்பான்மை என்பது, தனிப்பட்ட மதிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பைப் பற்றிய ஆழ்ந்த உள் உணர்விலிருந்து வெளிப்படுகிறது" என்று எழுதுகிறார். மற்றொரு ஊக்க-மளிக்கும் எழுத்தாளரான வேய்ன் டையர் (Wayne Dyer), "வளம் என்பது நாம் புதிதாகப் பெற்றுக்கொள்வதல்ல; அது நாம் நம்மை இணைத்துக்கொள்ளும் ஒரு நிலை" என்று குறிப்பிடுகிறார். புகழ்பெற்ற ரால்ப் வால்டோ எமர்சன் (Ralph Waldo Emerson), "நன்றாகச் செய்யப்பட்ட ஒரு செயலுக்கான வெகுமதி, அதைச் செய்து முடித்ததே ஆகும்" என்று கூறுகிறார். இறுதியாக, அமெரிக்காவின் வெற்றிகரமான தொழிலதிபரான ஹென்றி ஃபோர்டின் (Henry Ford) புகழ்பெற்ற கூற்று இதுதான்: "உங்களால் முடியும் என்று நீங்கள் நினைத்தாலும் சரி, அல்லது முடியாது என்று நினைத்தாலும் சரி—இரண்டுமே சரிதான்." (மனநிலையின் வலிமையை வலியுறுத்த இக்கூற்று அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது). 

குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இந்தக் கருத்து பண்டைய தத்து-வங்களிலும் காணப்படுகிறது. தாராள குணம் கொடுப்ப-வரைச் செழுமைப்படுத்துகிறது என்று லாவோ-சு (Lao-Tzu) போதித்தார். பற்றாக்குறையைக் கண்டு அஞ்சுவதற்குப் பதிலாக, நம் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவற்றில் கவனம் செலுத்துவதை மார்கஸ் அரேலியஸ் (Marcus Aurelius) வலியுறுத்தினார். இந்தியச் சிந்தனையில், ஈச உபநிடதம் மற்றும் பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் இடம்பெறும் "பூர்ணமத: பூர்ணமிதம்" எனும் சமஸ்கிருதப் பிரார்த்தனை (சாந்தி மந்திரம்), முடிவிலித் தன்மை, முழுமை மற்றும் பரம சத்தியத்தின் முழுமையான இயல்பு ஆகியவற்றை உறுதிப் படுத்தும் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; இதன் பொருள்: "முழுமை மற்றும் தீராத நிறைவு; நிறைவிலிருந்து நிறைவு தோன்றுகிறது, ஆயினும் நிறைவு அப்படியே எஞ்சியிருக்கிறது." 

மாறாக நம் தமிழ் சினிமா பாடல்கள் என்ன போதிக்கின்றன? உதாரணமாக "ஆனி முத்து வாங்கி வந்தேன் ஆவணி வீதியிலே" பாடலில் 'இருக்கிறதை எல்லாரும் பிரிச்சிப்போம்' என்கிற பொதுவுடைமை அல்லது 'இருக்கிறதை வைத்துக்கொண்டு நிம்மதியாக வாழ்வோம்"  (படம்: பாமா விஜயம்): 

"கையில் உள்ளதைக் கொண்டிங்கு வாழ்வதிலே

இந்த இல்லத்தில் நிம்மதி வாழுமடி

வீட்டின் நலத்துக்கும் நாட்டின் நலத்துக்கும்

வேற்றுமை என்பதே இல்லையடி" 

இன்னொரு பொதுவுடைமை பாட்டு கவிஞரிடமிருந்து இதோ..பார்சல், அதுவும் குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தருவது மாதிரி பாடப் பட்டது (படம்: கருப்பு பணம்): 

"எல்லாரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும் இங்கு

இல்லாமை இல்லாத நிலை வேண்டும்..

வல்லான் பொருள் குவிக்கும் தனியுடமை

நீங்கி வரவேண்டும் திருநாட்டில் பொது உடமை!" 

மருதகாசியும் இதே ரூட்டில்தான் பயணிக்கிறார், ஆனால் கேட்க/படிக்க கன ஜோராக இருக்கிறது. "ஆனாக்கா அந்த மடம் ஆவாட்டி சந்த மடம்" (படம்: ஆயிரம் ருபாய்): 

"மச்சுலே இருந்தாத்தான் மவுசு இன்னு எண்ணாதே

குச்சுலே குடியிருந்தா கொறச்சலுன்னு கொள்ளாதே

மச்சு குச்சு எல்லாமே மனசுலே தானிருக்கு

மனசு நெறஞ்சிருந்தா மத்ததும் நெறஞ்சிருக்கும்

 

கெடச்சா கஞ்சித் தண்ணி கெடைகாட்டா கொயாத்தண்ணி

இருக்கவே இருக்கையிலே இன்னாத்துக்கு கவலக் கண்ணி

மரத்தேப் படைச்சவன்தான் மனுசாளப் படச்சிருக்கான்

வாரத ஏத்துக்கத்தான் மனசே கொடுத்திருக்கான்

 

தெட்டிக்கின்னு போறதுக்கு திருடன் வருவான்னு

துட்டுள்ள சீமாங்க தூங்காமே முயிப்பாங்க

துட்டும் கையில இல்லே தூக்கத்துக்கும் பஞ்சமில்லே

பொட்டியும் தேவையில்லே பூட்டுக்கும் வேலையில்லே" 

கண்ணதாசனின் இன்னொரு பாட்டுக்கு இப்போது வருவோம் (படம்: பணத்தோட்டம்): 

“மனத்தோட்டம் போடுமென்று மாயவனார் கொடுத்த உடல்

பணத்தோட்டம் போட்டதேயடி

சங்கத்தால் பிறந்த இனம் சிங்கம்போல வளர்ந்த குணம்

தங்கத்தால் அழிந்ததேயடி

ஊசிமுனைக் காதுக்குள்ளே ஒட்டகங்கள் போனாலும்

காசாசை போகாதடி - முத்தம்மா கட்டையிலும் வேகாதடி!" 

'நாம் கொடுத்தால் செல்வம் பெறுவோம்' (Give to Receive) என்ற ஒரு கூற்றையும் நாங்கள் கண்டோம். இது கற்பனாவாதமாகத் தெரிகிறது, இல்லையா? "பெறுவதற்காகக் கொடு" என்ற கொள்கை என்பது, முதலில் மதிப்பைக் கொடுப்பதன் மூலம், பதிலுக்கு மதிப்பைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் என்பதே ஆகும். இது உத்தரவாதமான அல்லது உடனடியான வெகுமதியைப் பற்றியது அல்ல. மாறாக, இது பரஸ்பரப் பரிமாற்றம், நம்பிக்கை, நல்லெண்ணம் மற்றும் நீண்டகால உறவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தக் கருத்து தத்துவம், மதம், உளவியல் மற்றும் வணிகம் ஆகியவற்றில் காணப்படுகிறது. 

மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களின் சில பிரபலமான மேற்-கோள்கள்: அசிசியின் பிரான்சிஸ் - "கொடுப்பதில்தான் நாம் பெறுகிறோம்." மற்றொரு ஊக்கமூட்டும் எழுத்தாளரான சிக் சிக்லர்  (Zig Ziglar) தனது புத்தகங்களில், "மற்றவர்கள் விரும்பு-வதைப் பெற நீங்கள் போதுமான அளவு உதவினால், வாழ்க்கையில் நீங்கள் விரும்பும் அனைத்தையும் நீங்கள் பெறலாம்" என்று கூறுகிறார். மேலே குறிப்பிடப்பட்ட "தி கோ-கிவர்" என்ற புத்தகத்தில், தாராளமாக மதிப்பைக் கொடுப்பது நீடித்த வெற்றிக்கு ஒரு வழி என்று வாதிடப் படுகிறது. மற்றொரு தலைப்பான "கிவ் அண்ட் டேக்" என்பது, தாராள மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் ஆரோக்கியமான எல்லைகளை அமைத்து, சுரண்டப்படுவதைத் தவிர்த்தால், அவர்கள் பெரும்பாலும் நீண்டகால வெற்றியை அடைகி-றார்கள் என்பதைக் காட்டும் ஆராய்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இறுதியாக, ஸ்டீபன் கோவியின் "7 பழக்கங்கள்" நூலானது ஒத்துழைப்பையும், இருவருக்கும் நன்மை பயக்கும் சிந்தனையையும் வலியுறுத்துகிறது. 

கவி ஞானியோ பொதுவுடைமையில் மாட்டிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் இப்படிப் பாடுகிறார் "எல்லோரும் கொண்டாடு-வோம்" பாடலில் (படம்: பாவ மன்னிப்பு): 

“வந்ததை வரவில் வைப்போம் செய்வதை செலவில் வைப்போம்

(அக்கவுண்டிங் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்!)

 படைத்தவன் சேர்த்து தந்தான் மதத்தவன் பிரித்து வைத்தான்

எடுத்தவன் மறைத்து கொண்டான் கொடுத்தவன் தெருவில் நின்றான்

எடுத்தவன் கொடுக்க வைப்போம் கொடுத்தவன் எடுக்க வைப்போம்” 

தவிர, அதே பாடலில், கவி ஞானி, "ஆடையின்றி பிறந்தோமே ஆசையின்றி பிறந்தோமே, ஆடி முடிக்கையில் அள்ளி சென்றோர் யாருமுண்டோ?" என்று வேதாந்தம் வேறு பேசுகிறார். மேலும் அதே படத்தின் “வந்த நாள் முதல்” பாடலில், "எதனைக் கண்டான், பணம்தனைப் படைத்தான்?" என்று அதிசயிக்கிறார். வாலியோ ஒரு படி மேலே போய் "காசேதான் கடவுளப்பா" (படம்: சக்கரம்) என்று  அறிவித்து, “அந்த கடவுளுக்கும் இது தெரியுமப்பா!" என ஒரு போடு போடுகிறார்: 

"கொடுத்தவன் முழிப்பான்…எடுத்தவன் முடிப்பான்…

அடுத்தவன் பார்த்தால் சிரிப்பானே…

சிரித்தவன் அழுவதும்…அழுதவன் சிரிப்பதும்…

பணத்தால் வந்த நிலைதானே… 

கையிலும் பையிலும் ஓட்டமிருந்தால்… கூட்டமிருக்கும் உன்னோடு…

தலைகளையாட்டும் பொம்மைகள் எல்லாம்… தாளங்கள் போடும் பின்னோடு…

நீ தேடும்போது வருவதுண்டோ… விட்டு போகும்போது சொல்வதுண்டோ?" 

வாலி அடுத்து பணமும் மனித மனமும் என்பதையும் compare பண்ணுகிறார், "புத்தன் ஏசு காந்தி பிறந்தது பூமியில் எதற்காக? தோழா ஏழை நமக்காக!" பாடலில் (படம்: சந்திரோதயம்): "பொருள் கொண்ட பேர்கள் மனம் கொண்டதில்லை, தரும் கைகள் தேடி பொருள் வந்ததில்லை!" கண்ணதாசனும் 'பணம் இல்லையென்றால் மனிதன் பிணம்தான்' என்று அதே ரூட்டில் போகிறார் "கல்வியா செல்வமா வீரமா?" பாடலில் (படம்: சரஸ்வதி சபதம்): "படித்தவன் கருத்தெல்லாம் சபை ஏறுமா? பொருள் படைத்தவன் கருத்தானால்சபை  மீறுமா?" 

அடுத்ததாக, இந்திய எழுத்தாளரான ராகவன் ஜெகன்னாதன் தனது "THE JOBS CRISIS IN INDIA" (இந்தியாவில் வேலை வாய்ப்பு நெருக்கடி) என்ற நூலில் ஒரு முக்கிய கருத்தை முன்வைக்கிறார்: சமூகம் பணத்தையே மையமாகக் கொண்டுள்ள (பணமே கடவுளாகிவிட்ட) இன்றைய சூழலில், இளைஞர்கள் வெறும் வேலைவாய்ப்பைத் தாண்டி, 'தங்கள் வாழ்க்கையில் தாங்கள் விரும்பும் விஷயங்களைச் செய்வ-தோடு' அதே வேளையில் நிதிச் சுதந்திரத்தையும்   விரும்புகிறார்கள். ‘அரசுகள் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்க' வேண்டும் என்ற விசித்திரமான எதிர்பார்ப்பும், 'எனக்கு வேலை கிடைப்பது என் உரிமை' என்ற கம்யூனிசக் கோட்பாடும் மாறிவரும் உலகில் தோல்வியடைந்த கருத்துகளாகி விட்டன. இந்நூலில் ஆசிரியர் எழுப்பும் ஒரு பொருத்தமான கேள்வி இதுதான்: "போட்டி நிறைந்த சூழலில் உங்கள் முதலாளி தனது சொந்தத் தொழில் இருப்பிற்காகவே போராடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​ அவர் முதலில் உங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு எவ்வளவு இருக்கிறது?" எனவே, 'முதலாளியின் கருணையை நம்பியோ அல்லது அவரது செயலற்ற தன்மையால் கிடைக்கும் சலுகைகளைச் சார்ந்தோ வாழ வேண்டாம்' என்று அவர் வாசகர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். 

அதெல்லாம் சரி சார். ‘நாங்கள் அனைவரும் பெரியவர்களாகி விட்டோம், இப்போது எங்கள் பழக்கவழக்கங்களை மாற்றுவது கடினம்; எனவே எங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க ஏதாவது ஒன்றைக் கொடுங்கள், குறைந்த பட்சம் அவர்கள் நிதி சார்ந்த விஷயங்களில் புத்திசாலித்தனமாக வளரட்டும்’ என்று நீங்கள் சொல்லலாம். வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு நல்ல அறிவுரையை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதே அதைச் செய்வதற்கான சிறந்த வழியாகும்! (Advice is only to pass on, not to follow!) நகைச்சுவையைத் தாண்டிச் சொன்னால், இந்திய எழுத்தாளர் ஸ்வப்னா மிராஷி எழுதிய "Adventures in Moneypur" (‘மணீ’பூரில் சாகசங்கள்) என்ற கதை புத்தகம் இதோ. நம் பள்ளிகள் குழந்தைகளுக்குத் தங்கள் மனதை, பணத்தை, ஆரோக்கியத்தை மற்றும் விழுமியங்களை (values) எவ்வாறு நிர்வகிப்பது என்று கற்றுக்கொடுப்பதில்லை. தனிப்பட்ட நிதி சார்ந்த கல்வி என்பது வீட்டிலேயே, ஆழ்மனதில் நிகழ்கிறது; குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோர்கள் அன்றாடம் பணத்தைக் கையாள்வதைப் பார்த்து, அந்த நடத்தையைப் பதிவு செய்து தங்கள் வாழ்விலும் அதையே பின்பற்றுகிறார்கள். அதனால்தான், தொழிலாளர்களின் குழந்தைகள் தொழிலாளர்களாகவே இருக்கிறார்கள், வணிகர்களின் குழந்தைகள் வணிகர்-களாகிறார்கள். 

இந்தக் கதை, 'மணீ’பூர் (Moneypur) என்ற கற்பனை உலகம் மூலம் குழந்தைகளை 'பணத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்க' வைக்கும் ஒரு திட்டமிட்ட முயற்சியாகும்; பணம் ஆதிக்கம் செலுத்தும் உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையும் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் இது. இந்தக் கதை இளம் மனங்களில் அழியாத முத்திரையைப் பதிக்கும்; இது அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பணத்தைச் சேமிக்கவும், பெருக்கவும், பணத்தைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட வைக்கவும் உதவும். இப்புத்தகத்தின் இளம் மற்றும் படைப்பாற்றல் மிக்க எழுத்தாளரான ஸ்வப்னா மிராஷி, நிதி சார்ந்த அறிவை ஒரு கதை மூலம் கற்பிக்கும் தனித்துவமான முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளார். 

இது குழந்தைகளுக்காக எழுதப் பட்டிருந்தாலும், பெரியவர்-களும் படிக்கக்கூடிய வகையில் கற்பனை வளம் மிக்கதாக அமைந்துள்ளது. இக்கதையில் வரும் விசித்திரமான கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் அம்சங்கள் சுவாரஸ்யமானவை: 'இன்ஃப்ளே ஷன்' (Infley Shun) என்ற மூர்க்கமான நாய், 'ஸ்பெண்ட்ரில்லா' (Spendrilla) என்ற கண்டிப்பான விடுதி வார்டன், மற்றும் 'பையிங்-இட்-இஸ்' (Buying-it-is) எனப்படும் பணத்தை வலுவிழக்கச் செய்யும் ஒரு தொற்றுநோய் போன்ற ஷாப்பிங் பழக்கம் போன்றவை இதில் அடங்கும்! இளம் வாசகர்களையும் அவர்களின் கற்பனை உலகையும் மனதில் கொண்டு சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ள இந்தக் கதையை, மிகச் சிறிய குழந்தைகளுக்குத் தூங்கும் நேரத்தில் கூட பெற்றோர்கள் சொல்லிக்கொடுக்கலாம் - நிதி அறிவை மிக ஆரம்பத்திலேயே புகட்ட விரும்பினால் இது ஒரு சிறந்த வழியாகும். 

ஆனால் நம் தமிழ் சினிமாவின் பணம் பற்றிய ஸ்டீரியோ டைப் வசனங்களைப் பாருங்கள்: "மாப்பிள்ளை கை நிறைய சம்பாதிக்கிறார்." அதென்ன கை நெறய? நமக்கெல்லாம் சம்பளம் பேப்பர் கவரில் கொடுப்பார்கள். டாக்டருக்கும் வசூல் அப்படியே. பணம் பாக்கெட்டில் போடற மாதிரிதானே இருக்கும்? (இப்போதெல்லாம் பேங்க் அக்கௌண்டில் வந்து விடுகிறது, ஒரு sms-உடன். அதை வீட்டில் உள்ளவர்கள் பார்க்குமுன் அழிக்கவில்லை என்றால் பிரளயம். வெளியில் யார்க்குக்காவது தெரிந்தால் வெளியில் யாருக்காவது தெரிந்தால் மானம் போகும் இல்லை பொறாமை கிளம்பும்!) மாறாக ஹீரோவின் ஜோக்கர் தோழன் வேலை இல்லாது காந்தி பார்க்கில் உட்கார்ந்து பிச்சை எடுப்பதில் 'ஒரே சில்லறையா' கிடைப்பதால் கை நிறைந்து விட்டது போலும்! பணக்கஷ்டத்தின் கோபத்தில் இருக்கிற நாயகன் எத்தனை சினிமாவில் "அடிச்சு பல்லக் கழட்டிடுவேன்! என்கிறான். அந்த கால பல் டாக்டர்களுக்கு வேலை போய்விட்டிருக்கும். 

இன்னொரு டயலாக்: “அவர் என்னை கை நீட்டி அடிச்சி-ட்டார்.” அது சரி, கையை நீட்டாம அடிக்க முடியுமா என்ன? டிரை பண்ணிப் பார்க்கணும்! இந்த கால படங்களில் குடும்பத்துக்குள் ‘குடி’யை வலுக்கட்டாயமாக திணிப்பது போல அந்த கால படங்களில் ‘அடி’யைத் திணித்து அதுதான் நார்மல் என்பது போல ஆக்கினார்கள். ஹீரோ விடும் ‘பளார்’ பிரசித்தமான ‘மேல் ஷாவினிசம்’ (male chauvinism) என்றால் பெண் கேரக்டர்களும் அறை விடுவதில் சளைக்கவில்லை. கதாசிரியர்கள் அல்லது டைரக்டர்கள் கதைக்கு 'வெயிட் ஆக அறை' சேர்க்கிறார்களாம். அவர்கள் எல்லாரும் நரகத்துக்குப் போவார்களாக!   ஏற்கனேவே அந்தக்கால ஹீரோ ஹீரோயின் எல்லாரும் 'வெய்ட்'டாகத் தான் இருப்பார்கள். மேலும் வெய்ட்டான கதையை போட்டு தியேட்டர் ஸ்க்ரீன் தொய்ஞ்சு போயிடும்போலிருக்கு. எப்படியும் நாயகியும் ஆடியன்ஸும் பிழிய பிழிய அழுது ஸ்க்ரீன் நைந்து போயிடும். அட்-எ-டயம் 60 வில்லனை கும்மாங்குத்து விட்டு சமாளிக்கிற தலைவர் படம் பாக்க நான் முதல் ரோவில உக்கார மாட்டேன். தப்பி தவறி ஒரு சில டிஷ்யூம் நம்ம மூஞ்சில விழுந்துட்டா? 

மேலும் ஒரு டெம்பிளேட் வசனம், சம்பாதிக்க ஆரம்பித்த-வுடன் ஹீரோக்கள் பெண் பார்த்து கலியாணத்தில் "தொட்டு தாலி கட்டுகிறார்களாம்". வடிவேலு மாதிரி யோசித்தால் தாலி கட்டி முடித்த பின்னாடிதானே நம்மை தொடவே விடுவார்கள்? அதெப்படி சினிமாவில் மட்டும் தொட்டுவிட்டு பிறகு தாலி காட்டுகிறார்கள் என்பது ஒரு ஆச்சரியம். மேரேஜ் போது கதாநாயகியை "தாயில்லா பொண்ணுங்கறதுனால அவளை நான் கேட்டதெல்லாம் வாங்கி குடுத்து செல்லமா வளத்துட்டேன். கண்  கலங்காமல் பாத்துக்கங்க மாப்பிளே" என்ற வசனம் கட்டாயமாக பெண்ணை பெற்றவர் சொல்லுவார். சத்தியமாக படத்தின் பின் பாதியில் ரசிகர்கள் கண் கலங்கும் என்று அர்த்தம்! கல்யாணத்துக்கப்புறம் பணக்கஷ்டம் வந்து இருவரும் 'புலம்புகிற பாட்டு ஒண்ணு பார்சல்!' என கட்டாயம் எதிர் பார்க்கலாம். மற்றொரு டெம்ப்ளேட் வசனம்: "நாங்க ரெண்டு பேரும் மனசார காதலிச்சோம்"னு ஹீரோ அல்லது ஹீரோயின் சொன்னாலே, மீதி  படத்தில் 'மனசு ஆறின" பிற்பாடு  இருவரும் பிரிந்து ரசிகர்களை ஆத்து ஆத்து என ஆத்துவார் டைரக்டர். 

சினிமா கதை இருக்கட்டும் சார். நம்ம சொந்த கதை சோகக் கதைக்கு வாங்க. நம் மாதிரி நடுத்தர குடும்பங்களில் பணத்தைப் பற்றின 'கஞ்சத்தன' மனப்பான்மை எப்படி பரம்பரையாக தோற்றுவியாதி போல அடுத்தடுத்த சந்ததிக்கும் கடத்தப்படுகிறது? அடலீஸ்ட் விழிப்புணர்வு பெற்ற நாம் நம்ம குழந்தைகளை பாசிட்டிவ் மனதுடன் இதுபோன்ற ஒரு போட்டி நிறைந்த உலகில் வலிமையான மனதிடத்துடன் எவ்வாறு வளர்ப்பது? 

புகழ்பெற்ற ராமாயணக் காவியத்தில் வரும் 'ராவணன்' குறித்த தனது கதையில், எழுத்தாளர் அமீஷ் திரிபாதி இவ்வாறு கூறுகிறார்: "ஒரு வகை அன்பு உங்களை பலவீனப்படுத்தும்; மற்றொரு வகை அன்பு, வரவிருக்கும் சவால்களை எதிர்கொள்ள உங்களைத் தயார்படுத்தும். சில சமயங்களில் அந்த அன்பு கடுமையானதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அது அவசியமானது. நிகழ்காலத்தைப் பற்றி மட்டுமே கவலைப்படும் ஒரு பெற்றோராக நீங்கள் இருந்தால், உங்கள் குழந்தையின் முகத்தில் புன்னகையைக் காண விரும்பி, அவள் கேட்கும் அனைத்தையும் அவளுக்கு வழங்குவீர்கள். ஆனால், உங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் பெற்றோராக நீங்கள் இருந்தால், குழந்தையை அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுப்பதுதான் நீங்கள் செய்யும் மிக மோசமான செயல் என்பதை உணர்வீர்கள். அதே சமயம், நீங்கள் மிகவும் கடுமையாக நடந்துகொண்டால், அந்தக் குழந்தை மனதளவில் உடைந்துபோகக்கூடும். 

இயற்கைக்குமான நமக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் இதுதான். மற்ற உயிரினங்களின் தாய் எப்போதும் எல்லாவற்றையும் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பதில்லை; மாறாக, மற்ற உயிரினங்களுக்கும் உயிர் வாழ்வதற்கான விதிகளை அது செயல்பட விடுகிறது. ஆம், சில சமயங்களில் பலவீனமான உயிர்கள் உடைந்துபோய்/அழிந்து போகின்றன. ஆனால் மனிதர்கள் வேறுபட்டவர்கள். நம்மால் சிந்திக்க முடியும்; எல்லாவற்றையும் கவனத்தில் கொள்ளவும் முடியும். அந்த 'கடுமையான அன்பை' சரியான அளவில் நம்மால் கையாள முடியும்—அதாவது, ஒருவரை வலிமைப்படுத்தும் அளவுக்குக் கடுமையாகவும், அதே சமயம் அவர்களை உடைத்துவிடாத அளவிலும் அதை நாம் மாற்றியமைக்க முடியும்." பெற்றோர்கள் தங்களுக்குளேயே ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் அதிக வித்தியாசம் பாராட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரையொருவர் குற்றம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, 'சரி'யான விகிதத்தில் கண்டிப்பும் அன்பும் தந்து குழந்தைகளை நல்ல தன்னம்பிக்கையோடு வளர்க்க முடியுமா என்ன? 

தம்பதியரின் பணச் சண்டை எப்போதுதான் சார் முடிவுக்கு வரும்? பொறுங்கள், வீட்டுக் கடன், கார் கடன், பர்னிச்சர் கடன் என எல்லாவற்றையும் கட்டிமுடிக்க வேண்டி-யிருக்கிறது. தமிழ் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரே பாட்டில் ஒபாமா ஆக முடியுமா அல்லது அஞ்சு பஞ்சு டயலாக் பேசிவிட்டு அம்பானி-அதானி ஆகிவிட முடியுமா என்ன? நம் ஜோடிகளும் நம்மை போல நடுத்தெரு சாரி நடுத்தர வர்க்கம்தான்! அடுத்த அத்தியாயத்திற்குள் அவர்கள் கடைசி EMI-யிலிருந்தும் வெளியே வந்துவிடுவார்கள் என்று நம்புவோம்... 

-ஜேயெஸ் (www.jeyes.in)