கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-4)

 

கண்ணதாசனின் 'நான் யார்?' என்ற பாடலுக்கு மீண்டும் வருவோமேயானால்—"இப்பூவுலகில் ஒரு டிரில்லியனுக்கும் அதிகமான உயிரினங்கள் தோன்றி மறைந்துவிட்ட நிலையில்—'நாம்' மட்டுமே தனித்துவமானவர்கள் என்றும், நாம் கற்பனை செய்துகொண்ட கதைகள் (personal stories) மட்டுமே 'சிறப்பானவை' (special) என்றும் நாம் நம்பவேண்டிய அவசியமில்லை”, என்கிறார் Eckhart Tolle, அவரின் புத்தகங்களிலும் YouTube சொற்பொழிவுகளிலும்.  ஊர்வன, இருவாழ்விகள், பறவைகள் மற்றும் பாலூட்டிகள் போன்ற நமது மற்ற மூத்த சகோதர சகோதரிகளைப் போலவே நாமும் வெறும் உயிரினங்கள்தான். இதை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருக்கிறதா?

'நமது உள் உலகம்' (கனவுத் தொழிற்சாலை) எவ்வாறு படைக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள மறுபடி நம் 'உள்ளிருந்து' தொடங்குவோம்.

இந்திரனில் சக்ரவர்த்தி தனது "ஸ்டோரீஸ் அட் வொர்க்"  (Book: “Stories at Work” by Indranil Chakraborty) என்ற புத்தகத்தில் உறுதிப்படுத்துகிறார்... "மூளையானது, உள்ளீடாகப் பெறப்பட்ட அனுபவத்தை ஒரு கதையாக (story) மாற்றி, பின்னர் அந்தத் தானாக உருவாக்கப்பட்ட கதையைக் கருத்தில் கொண்டு, சிந்தித்து, நினைவில் கொண்டு, அதற்கேற்ப செயல்படுகிறது; உள்ளீடாகப் பெறப்பட்ட உண்மையான அனுபவத்தை அல்ல!"

இது, 'உண்மையான உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள' நமக்கு உதவுவதற்காக நமது மூளை 'தனக்கென சொந்தக் கதைகளை' உருவாக்குகிறது என்பதை மட்டுமே நிரூபிக்கிறது. அவ்வளவுதான்! ஆக, 'நமது' யதார்த்தம் (our reality) மண்டையோட்டிற்குள் இருக்கும் அந்தச் சாம்பல் நிறப் பொருளால் உருவாக்கப்படுகிறது; நாம் அனைவரும் நமக்கே உரிய தனித்துவமான மாயையில்/உலகில் (internal world) வாழ்கிறோம். 'நிஜ' உலகில்—துளியும் இல்லை!

நாம் நமது அக நினைவிலிருந்து கடந்தகால நிகழ்வு ஒன்றை ஒவ்வொரு முறை நினைவுகூரும்போதும், மூளையானது தனது ‘மென்பொருளில்’ ஏற்பட்டுள்ள ஒட்டுமொத்த ‘புதுப்பித்தல்களின்’ அடிப்படையில் அந்நிகழ்வின் ஏதேனும் ஒரு பகுதியைச் சேர்க்கவோ அல்லது மாற்றியமைக்கவோ செய்கிறது; ஆகையால், நாம் மீண்டும் எடுத்துரைக்கும் அல்லது சார்ந்திருக்கும் எந்தவொரு கதையும், உண்மையில் நிகழ்ந்ததைப் போன்ற அதன் அசல் வடிவத்தில் இருப்பதில்லை என்று நான் வேறொரு இடத்தில் படித்திருக்கிறேன். இது குறித்து எக்கார்ட் (Eckhart) பின்வருமாறு சுட்டிக்காட்டுகிறார்: “கடந்தகாலம் என்பது ‘நினைவுகூரப்பட்ட நிகழ்காலமாகவே’ வருகிறது; எதிர்காலம் என்பது ‘கற்பனை செய்யப்பட்ட நிகழ்காலத்தைத்’ தவிர வேறொன்றும் அல்ல.”

'World Science Festival' அலைவரிசையில் தோன்றும் பல்வேறு நரம்பியல் அறிஞர்களும் தத்துவஞானிகளும் பின்வருமாறு கூறுவதன் மூலம் இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றனர்: ஆன்மீக ஆசான்களின் மொழியில் சொல்வதானால், நாம் மனிதர்கள் 'விழிப்புணர்வு' (waking up) அடையாதவரை, 'எதார்த்தத்தை' (reality) அது உள்ளபடியே ஒருபோதும் காண இயலாது; ஏனெனில், நமது ஐம்புலன்களிலிருந்து வரும் அனைத்துத் தகவல்களுக்கும் (sensory inputs) நமது மூளையானது இடைவிடாமல் ஒரு 'விளக்கவுரையாளராகவும்/ விவரிப்பாளராகவும்' (interpreter/ narrator) செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது!

உங்கள் சொந்தச் சிந்தனைகளுக்கும், ‘உங்கள் அனுபவம் அல்லது கருத்து’ குறித்து நீங்கள் பேசுவதற்கும் அல்லது எழுதுவதற்கும் இடையிலான இடைவெளியை நீங்கள் கூர்ந்து கவனித்தால், ஒவ்வொரு முறையும் அதன் ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட வடிவம் (updated version) வெளிப்படுவதை நீங்கள் உணர்வீர்கள்.

“நீங்கள் உங்களை ஒரு பர்சனாலிட்டி என்று அழைத்துக்கொள்வது உங்கள் மனதில் உள்ள ஒரு கதை (personal story) மட்டுமே” என்கிறார் நரம்பியல் விஞ்ஞானி டாக்டர் வி. எஸ். ராமச்சந்திரன். (நூல்கள்: “மூளையில் உள்ள மாயைகள்”, “கதை சொல்லும் மூளை” Books: Phantoms in the Brain & Tell-Tale Brain by Neuroscientist Dr V S Ramachandran).

அவரது சொந்த வார்த்தைகளில்... “வாழ்நாள் முழுக்க முழுக்க நிகழ்வு சார்ந்த நினைவுகளின் அடிப்படையில் நம் ஒவ்வொருவரும் மனதில் சுமந்து திரியும் சுயசரிதையானது (autobiography), நமது சுய உணர்வுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு குரங்கால் நிச்சயமாகப் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும், நினைவுகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் முடியும். ஆனால், ஒரு சுயசரிதையை உருவாக்குவதற்காகவும், அதன் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கதைத்தன்மையையும் அர்த்தத்தையும் அளிப்பதற்காகவும், ஒரு குரங்கால் தனது கடந்த காலத்தின் குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளை நனவுடன் நினைவுகூர முடியாது.”

இன்றைய நரம்பியல் அறிவியலின்படி, 'நீங்களாகவே இருப்பது' என்ற உங்கள் உணர்வு, உங்கள் காதுகளுக்கு இடையில் உள்ள எலும்புப் பெட்டிக்குள் (bone box) அமர்ந்திருக்கும் உங்கள் பின் அலுவலக (back office) மூளையால் உருவாக்கப்படும் ஒரு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பிரமையாகும் (controlled hallucination). எனவே, நீங்கள் 'நான்' என்று அழைப்பது, உங்கள் மனத்திரையில் ஒருவிதமான திரைப்படத்தை ஓடவிட்டு, தொடர்ச்சியாக உருவாக்கப்பட்டுப் புதுப்பிக்கப்படும், சாம்பல் நிறப் பகுதியில் உள்ள எண்ணங்களின் ஒரு வெறும் தொகுப்பு மட்டுமே (bundle of thoughts).

மேலும், உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் உங்களைப் பற்றிய இதே போன்ற திரைப்படங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் (அவர்கள் தங்களின் சொந்த ஆளுமைகளைத் தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தாலும் கூட), ஏனெனில் அவர்களின் ஐந்து உணர் கொம்புகளில் (காட்சி-கேள்வி-வாசனை-சுவை-உடல் உணர்வு அல்லது சிந்தனைத் தொழிற்சாலை உள்ளீடுகள்) ஒன்று, அவர்களின் செயலிகளுக்குத் தகவலாக நீங்கள் கொடுக்கும்போது, ​​நீங்கள் அவர்களின் திரைகளில் தோன்றுகிறீர்கள்!

முடிவாகச் சொல்வதானால்—வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால்—நாம், மனிதர்களாகிய நாம், நம்முடைய பர்சனாலிட்டியால் ஏற்படும் படைப்புச் சுமையை நாமே சுமப்பது மட்டுமல்லாமல், அதை நம்முடைய கடவுள்கள் மீதும் ஏற்றிவிடுகிறோம்! இதோ, கண்ணதாசனின் இந்தப் பிரபலமான பாடல்களைச் சற்றுப் பாருங்கள்...

படம்: திருவிளையாடல் (ஆண்டு 1965):

“பாட்டும் நானே பாவமும் நானே
பாடும் உனை நான் பாடவைப்பேனே“

அசையும் பொருளில் இசையும் நானே
ஆடும் கலையின் நாயகன் நானே
எதிலும் இயங்கும் இயக்கமும் நானே
என்னிசை நின்றால் அடங்கும் உலகே…
நான் அசைந்தால் அசையும் அகிலமெல்லாமே”

கர்ணன் படத்தில் பகவத் கீதை பாடல்:

“மரணத்தை எண்ணிக் கலங்கிடும் விஜயா!...
மரணத்தின் தன்மை சொல்வேன்!”

என்னை அறிந்தாய், எல்லா உயிரும் எனதென்றும் அறிந்து கொண்டாய்!

மன்னரும் நானே, மக்களும் நானே,
மரஞ் செடி கொடியும் நானே...!”

இந்த இரண்டு அருமையான தத்துவ பாடல்களில், 'கடவுள்' சொல்லும் 'நானே' என்பது 'அவரை' அல்ல, 'நான்' என்கிற உணர்வை ! 'நான்' என்கிற "I AM / I AMness” உணர்வில் மனிதர்கள் போகஸ் செய்தால் கடவுள் தன்மையைக் காணலாம். உண்மையில், நிசர்கதத்த மகராஜ்—தன் சொந்த வாழ்க்கை அனுபவத்திலேயே—வெறும் ‘மாருதி’ என்ற பெயருடைய படிப்பறிவற்ற எளிய மனிதராகவும், மராத்தி மொழியை மட்டுமே அறிந்தவராகவும் இருந்தபோதிலும், தன் குருவின் அறிவுரையான ‘நான் ’ (I Am) என்ற உணர்வின் மீது தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துவதை மட்டும் பின்பற்றியதன் மூலம், மூன்றே ஆண்டுகளில் ஞானத்தை உணர்ந்தார். (நூல்: உலகப் புகழ்பெற்ற ஆன்மீகப் படைப்பான “I Am That”). அங்கே மந்திரங்கள் ஏதுமில்லை; சடங்குகள் ஏதுமில்லை. சொல்லப்போனால், அவர் வாழ்க்கையில் ஒரு சாதாரண ஒரு பெட்டிக் கடைக்காரராக ‘பீடி’யைத்தான் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்!

கண்ணதாசனின் அந்த இரண்டு தெய்வ மந்திரப் பாடல்களுக்கு மீண்டும் வருவோம். சிவாஜி கணேசன் மற்றும் என்.டி.ஆர் போன்ற அசாத்திய நடிகர்களின் காந்தம் போன்ற நடிப்பாற்றலால் நாம் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டு, கடவுளை 'மனித உருவில்' (human format) மட்டுமே காணும் ஒரு பொறியினுள் (mental trap) அறியாமலேயே சிக்கிக்கொள்கிறோம். நமது மனநிலையை மாற்றியமைக்கும் விதமாகவே, குரங்கு வடிவம், யானை வடிவம், மீன் வடிவம் மற்றும் பன்றி வடிவம் (monkey god, elephant god, fish god, pig god) கொண்ட கடவுள்கள் இந்திய ஆன்மீகத்தால் வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம்; இப்பூவுலகில் உயிரினங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை மனித இனம் உணர்ந்துகொள்ளச் செய்வதே இதன் நோக்கமாக இருந்திருக்கலாம்.

மேலும், ஊர்வன, பறப்பன மற்றும் பாலூட்டிகள் போன்ற விலங்கினங்களும் கடவுள்களின் துணைகளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டன; மனித உணர்வுநிலைக்குள் இப்பூவுலகில் உள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் இருப்பைச் சுட்டிக்காட்டுவதே இதன் பின்னணியாகும். ஆனால், ஒரு தலை, இரண்டு அல்லது பல கைகள் மற்றும் கால்கள், அத்துடன் ஒன்று அல்லது பல துணைவர்கள் மற்றும் குடும்பம், குழந்தைகளுடன் கடவுளைக் காணும்போது, ​​கடவுள் 'மனித வடிவத்தில்' மட்டுமே இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கைக்குள் நாம் தவறி விழுந்துவிடுகிறோம்! ஏன் எறும்பு வடிவத்திலோ டால்பின் வடிவத்திலோ, கடவுள் இருக்கக் கூடாதா? அந்தப் பரம்பொருள் ‘எப்படி இருக்கும்’ என்பதை, நமது சிற்றறிவைக் கொண்டு நம்மால் ஊகிக்க இயலாததால், நாம் அதற்கு ஒரு வசதியான மனித வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொண்டோம்!

அப்படியென்றால் 'கடவுள் தன்மை' என்பதுதான் என்ன?  அது பரம்பொருள் உணர்வுநிலை, அமைதி, இருள், மௌனம், எல்லையின்மை, சூன்யம், வெளி, வெறுமை அல்லது வெளிப்படாத நிலை (Supreme Consciousness, Stillness, Darkness, Silence, Infiniteness, Shoonyata, Space, Nothingness, Unmanifested) என ஏதேனும் ஒன்றாக பெயர் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் நான் அதை 'சிவன்' என்று பெயரிட்டு அழைத்தால், சோழர் காலத்து 'சிவன்-விஷ்ணு' குறித்த சர்ச்சையை மீண்டும் கிளப்பிவிடுவது போலாகிவிடும்; அதன் மூலம் நாம் மீண்டும் 'தனிநபர் வடிவச்' பொறியினுள் (personhood trap) சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்.

நான் சும்மா 'சிவனே' என்றுதான் இருந்தேன், Atom/Nucleusக்குள் இருக்கும் நியூட்ரான் மாதிரி. ரமேஷ் தியாகராஜன் (TDRTimes), எலக்ட்ரான் பார்வதி மாதிரி 'சிலுப்பி' விட்டதால், 'ப்ராஹ்மப்' பிரயத்தனமாக 'கணேஷா', 'முருகா' என்று முனகி 'அசைந்ததில் ('பாடும் நானே' யில் கவிஞர் சொன்ன மாதிரி), 'இயக்கம்' (movement of electrons/thought) இருக்கும் வரை படைப்பு/ படையல் தொடரும்... சிவசம்போ!