கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-27)

பண்டைய கடினமான தமிழ்ப் பாடல்களை எடுத்தாண்டு, எளிமைப்படுத்தி, எளியோருக்கும் என்ஜாய் பண்ணும் வகையில் கண்ணதாசன் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை 'காப்பி' என்று கொச்சைப் படுத்தாமல், இன்னும் சில பாடல்களை சுருக்கமாகப் பார்ப்போம். ஆழ்வார்களைத் தொட்டால், நாயன்மார்கள் கோபிப்பார்கள். கம்பரை பிடித்துக் கொண்டு  வள்ளுவரை விட்டு விட்டால், அவரும் கோச்சுப்பார். அவை அனைத்தையும் சுருக்கமாகவேனும் பார்ப்போம்.

 

சிலப்பதிகாரத்திலிருந்து சினிமாவுக்குள் நுழைந்தது, "அச்சம் என்பது மடமையடா, அஞ்சாமை திராவிடர் உடமையடா" (படம்: மன்னாதி மன்னன்) பாடலில் கண்ணதாசன் சேவையால் வரும், "கனகவிஜயரின் முடித்தலை நெறித்து கல்லினை வைத்தான் சேர மகன், இமய வரம்பினில் மீன்கொடி ஏற்றி, இசை பட வாழ்ந்தான் பாண்டியனே." வாத்தியார் திருவள்ளுவரை திருப்திப் படுத்த மூணு குரள்களை “நீ உன்னை அறிந்தால்” என்ற ஒரே பாட்டில் கொண்டு வந்தார் கவிஞானி (படம்: வேட்டைக்காரன்).  அவருக்கே மூணு என்றால் சிம்ம குரலு(ளு)க்கு டபுள் ஆக்கி ஆறு குரள்களை 'ஆண்டவன் கட்டளை'யாக (படம்) வைத்தார் கண்ணதாசன்: "ஆறு மனமே ஆறு அந்த ஆண்டவன் கட்டளை ஆறு!"

 

'நெஞ்சில் ஓர் ஆலய'த்தில் வரும் “சொன்னது நீதானா?" பாடலின் "தெய்வத்தின் மார்பில் சூடிய மாலை தெருவினிலே விழலாமா? தெருவினிலே விழுந்தாலும் வேறோர் கை தொடலாமா? ஒரு கொடியில் ஒரு முறைதான் மலரும் மலர் அல்லவா, ஒரு மனதில் ஒரு முறை தான் வளரும் உறவல்லவா?"-வும் த்வைத தத்துவத்தை இளக்கி, சினிமாவுக்காக simplify செய்து கவி ஞானி கொடுத்தது. “காலங்களில் அவள் வசந்தம்” பாடலும் (படம்: பாவ மன்னிப்பு) கிருஷ்ணனின் வர்ணனை தான், கவிகள் பெண் பாலாக மாற்றி, காதல் பாட்டில் வைத்துவிட்டார்.

 

"அன்றொரு நாள் அவனுடைய பேரைக் கேட்டேன், அடுத்த நாள் அவனிருக்கும் ஊரைக் கேட்டேன், இன்று வரை அவன் முகத்தை நானும் காணேன், அவன் என்னைத் தேடி வரும் வரைக்கும் விடவும் மாட்டேன்!" என்று பாடினார் கவிஞர் கண்ணதாசன் (படம்: குடும்ப தலைவன்). இப்பாடல் திருநாவுக்கரசரின் "முன்னம் அவனுடைய நாமம் கேட்டாள்" தேவாரப் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது. இன்னொரு நாயன்மார் பாடல் "நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்" இப்படி திரைக்கு வந்தது: "பரமசிவன் கழுத்தில் இருந்து பாம்பு கேட்டது கருடா சௌக்கியமா? யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து கொண்டால் எல்லாம் சௌக்கியமே கருடன் சொன்னது அதில் அர்த்தம் உள்ளது" (படம்: சூரிய காந்தி).

 

அப்பப்பா, எத்தனை பாடல்கள்! வாலி "அழகு தெய்வம் மெல்ல மெல்ல, அடியெடுத்து வைத்ததோ?" (படம்: பேசும் தெய்வம்) என்று பாடினமாதிரி, கண்ணதாசன் "அன்பு கவிதை சொல்லச் சொல்ல, (அழகு தெய்வம்) அடியெடுத்து கொடுத்ததோ?", "இதற்கு மேலும் இலக்கியத்தில் வார்த்தை ஏது சொல்ல!" என்று கவிஞர் வாலி மாதிரியே நாமும் வியக்கிறோம். என்னமா ஐயாயிரம் பாட்டுக்கு மேல் கண்ணதாசன் ஒரு flow-வுல பாடித் தள்ளியிருக்கிறார்! 

 

கொஞ்சம் ஸெல்ப் awareness உடன் நாம் சோதித்தால், நாமும், சில சமயங்களில் (மட்டும்), சில வேலைகளை செய்யும் போது (மட்டும்) ஒரு 'flow' நிலையில் லயித்திருக்கிறோம் என்பது புரியும். இந்தத் தொடரின் ஆரம்பத்தில் நமது நண்பர் ரமேஷ் தியாகராஜன் சுட்டிக்காட்டியது போல, ஜென் தியானத்தின் கீழைத்தேய ஞானம் (Eastern Wisdom) இதை 'முஷின்' (Mushin) என்று அழைக்கிறது. முயற்சியற்ற செயலான இந்த 'ஓட்டத்திற்கு' 'வு வெய்' (Wu Wei) என்பதும் மற்றொரு பெயராகும். மேற்கத்திய நரம்பியல் இதை 'நிலையற்ற முன் மூளைக் குறைவு' (Transient Hypofrontality) என்று அழைக்கிறது, அதாவது மனிதர்களின் முன் மூளைப் புறணியின் (Prefrontal Cortex) செயல்பாடு குறைதல். இது, தன்னைத்தானே கண்காணிக்கும், விவரிக்கும், விளக்கும் மனித மனதின் தற்காலிக அமைதியாக்கமாகும்; இந்த மனம்தான் எதிர்கால பயன்பாட்டிற்காக நினைவுகளாக மூளையில் சேமித்து வைக்கும் 'கதைகளை' உருவாக்குகிறது. யுகயுகங்களாக விளங்கும் இந்திய ஞானம், நமது பகவத் கீதையின் 3-ஆம் அத்தியாயம், 19-ஆம் சுலோகத்தில், இதை 'நிஷ்காம கர்மா' என்று குறிப்பிடுகிறது, அதாவது, ஒரு செயலின் எதிர்கால விளைவு அல்லது நோக்கத்தின் மீது கவனம் செலுத்தாமல், பற்றற்ற மனதிலிருந்து வெளிப்படும் செயல்.

 

இந்தியாவில் அதிகம் விற்பனையான தனது "The 5 AM Club: Own Your Morning – Elevate Your Life" என்ற புத்தகத்தில், ஆசிரியர் ராபின் சர்மா (Robin Sharma) இவ்வாறு கூறுகிறார்: "உங்கள் துறையில் சிறந்து விளங்கவும், உங்கள் பணியில் வெற்றி பெறவும் நீங்கள் தீவிரமாக இருந்தால், கவனச் சிதறல்கள் ஏற்படாதவாறு உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு செயல்படுவதே மிக அவசியமான ஒன்றாகும். நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள், நமது புலன் உணர்வுகள் கூர்மையடைந்து, புதிய சிந்தனைகள் உதிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்து, தகவல்களைக் கையாளும் திறன் ஒரு புதிய உச்சத்தை அடையும் அந்த சிறப்பான மனநிலையை 'ஃப்ளோ' (Flow) என்று அழைக்கிறார்கள்; அதிகாலை 5 மணிக்கு எழுவது இந்த 'ஃப்ளோ' நிலையை மிகச் சிறப்பாக ஊக்குவிக்கிறது." அதிகாலையில் எழுந்து 'பிரம்ம முகூர்த்த' வேளையில் தியானம் (மனதை ஒரு புள்ளியில் ஒருமுகப்படுத்துதல்) செய்ய வேண்டும் என்று நமது இந்திய ஞானம் வலியுறுத்தியுள்ளது.

 

"Flow: The Classic Work on How to Achieve Happiness" (ஃப்ளோ: மகிழ்ச்சியை அடைவது குறித்த ஒரு சிறந்த படைப்பு) என்ற தனது புத்தகத்தில், ஆசிரியர் Mihaly Csikszentmihalyi (இதை எளிதாக 'சிக்ஸ்-சென்ட்-மிஹால்-யி' என்று உச்சரிக்கலாம்) தனது கண்டுபிடிப்பின் நோக்கத்தை இவ்வாறு விளக்குகிறார்: "நவீன உளவியலின் சில கருவிகளை பயன்படுத்தி, மிகத் தொன்மையான ஒரு கேள்வியை ஆராய்வதே இந்தப் புத்தகத்தின் நோக்கமாகும்: மக்கள் எப்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சியை உணர்கிறார்கள்? இதற்கான விடையை கண்டறிய தொடங்கினால், ஒருவேளை இறுதியில் நம் வாழ்வில் மகிழ்ச்சிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வகையில் வாழ்க்கையை நாம் வடிவமைக்க முடியும்.

 

நாம் பொதுவாக நம்புவதற்கு மாறாக, நம் வாழ்வின் மிகச் சிறந்த தருணங்கள் என்பவை செயலற்ற, வெறும் ஏற்புத்தன்மை கொண்ட அல்லது ஓய்வெடுக்கும் நேரங்கள் அல்ல – கடின உழைப்பிற்குப் பிறகு கிடைக்கும் போது அத்தகைய அனுபவங்களும் மகிழ்ச்சியானவையாக இருக்கலாம் என்றாலும் கூட. ஒரு நபர் கடினமான மற்றும் பயனுள்ள ஒன்றைச் சாதிப்பதற்காக தன் விருப்பத்துடன் மேற்கொள்ளும் முயற்சியில், உடல் அல்லது மனம் அதன் உச்சகட்ட திறனை வெளிப்படுத்தும்போதே பொதுவாக சிறந்த தருணங்கள் நிகழ்கின்றன. எனவே, 'உச்சகட்ட அனுபவம்' (optimal experience) என்பது நாமே உருவாக்கிக் கொள்ளும் ஒன்றாகும்."

 

நமது மனதிற்கும் அதன் மூலம் உடலுக்கும் ஆற்றலளிக்கும் மனித உணர்வு நிலை (consciousness) குறித்து மிஹாலி கூறுகையில், "உயிரினத்தின் உள்ளேயும் வெளியேயும் என்ன நடக்கிறது என்பது குறித்த தகவல்களை, உடல் அவற்றை மதிப்பிட்டு அதற்கேற்ப செயல்படக்கூடிய வகையில் பிரதிபலிப்பதே உணர்வு நிலையின் பணியாகும். அந்த வகையில், இது புலன் உணர்வுகள், புரிதல்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் எண்ணங்களுக்கான ஒரு மையச் செயல்பாட்டு இடமாக (clearing house) இருந்து, பல்வேறு தகவல்களுக்கு இடையே முன்னுரிமைகளை தீர்மானிக்கிறது. உணர்வுநிலை இல்லா-விட்டால், என்ன நடக்கிறது என்பதை நம்மால் 'அறிய' முடியும் என்றாலும், அதற்கு ஒரு தானியங்கி அல்லது உள்ளுணர்வு சார்ந்த எதிர்வினையை மட்டுமே ஆற்ற வேண்டியிருக்கும். ஆனால் உணர்வு நிலை இருக்கும்போது, ​​புலன்கள் நமக்குச் சொல்வதை நாம் திட்டமிட்டு எடைபோட்டு, அதற்கேற்ப செயல்பட முடிகிறது."

 

அடுத்து, நம் கனவுகள் மற்றும் அவற்றின் பயன் என்ன என்று கேட்டால், ஆசிரியர் இவ்வாறு தெளிவுபடுத்துகிறார்: "கனவில் நான் விஷயங்களை புரிந்து கொள்வது, உணர்வது, சிந்திப்பது மற்றும் நோக்கங்களை உருவாக்குவது போன்றவற்றைச் செய்தாலும், அந்த செயல் முறைகளின் அடிப்படையில் என்னால் செயல்பட முடிவதில்லை (உதாரணமாக, ஒரு செய்தியின் உண்மைத்தன்மையை சரிபார்ப்பது போன்ற செயல்களைச் செய்ய முடியாது); எனவே, நான் முழுமையான விழிப்புணர்வுடன் (conscious) இருப்பதில்லை. கனவுகளில், நாம் மாற்ற விரும்பினாலும் மாற்ற முடியாத ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலுக்குள் சிறைப் பட்டிருக்கிறோம். உணர்வு நிலையை உருவாக்கும் நிகழ்வுகள் – அதாவது நாம் பார்க்கும், சிந்திக்கும் மற்றும் விரும்பும் 'விஷயங்கள்' – ஆகியவை நாம் கையாளக்கூடிய மற்றும் பயன்படுத்தக்கூடிய தகவல்களே ஆகும். எனவே, உணர்வு நிலையை 'திட்டமிட்டு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தகவல்கள்' என்று நாம் கருதலாம்."

 

நமது அன்றாட வாழ்வில் 'ஃப்ளோ' (flow) எனப்படும் அந்த சிறந்த மனநிலை தருணங்கள் நிகழும் வரை நாம் காத்திருக்க வேண்டுமா? இதன் பொருள், வாழ்க்கையில் நமக்கு எந்த நோக்கங்களோ அல்லது குறிக்கோள்களோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதா? "உணர்வில் உள்ள தகவல்களை ஒழுங்கமைத்து வைக்கும் சக்தியே நோக்கங்கள் என்று நாம் அழைக்கலாம். ஒருவர் எதையாவது விரும்புவதையோ அல்லது எதையாவது சாதிக்க விரும்புவதையோ உணரும் போதெல்லாம், உணர்வு நிலையில் நோக்கங்கள் எழுகின்றன. நோக்கங்களும் கூட, உயிரியல் தேவைகளாலோ அல்லது உள்வாங்கப்பட்ட சமூகக் குறிக்கோள்களாலோ வடிவமைக்கப்பட்ட தகவல்களின் சிறு துண்டுகளே ஆகும். அவை காந்தப்புலங்களை (magnetic force) போல செயல்பட்டு, கவனத்தை சில பொருள்களை நோக்கியும் மற்றவற்றிலிருந்தும் விலக்கியும் நகர்த்தி, நமது மனதை மற்றவற்றை விட சில தூண்டுதல்களில் முன்னுரிமையுடன் ஒருமுகப்படுத்துகின்றன.

 

மரபுகளிலிருந்து விலகிச் செல்பவர்கள் - நாயகர்கள், புனிதர்கள், ஞானிகள், கலைஞர்கள், கவிஞர்கள் (கண்ணதாசனைப் போல), அத்துடன் மனநோயாளிகள் மற்றும் குற்றவாளிகள் - மற்றவர்களை விட வாழ்க்கையில் வித்தியாசமான விஷயங்களைத் தேடுகிறார்கள். இத்தகைய மனிதர்களின் இருப்பு, உணர்வு நிலையை வெவ்வேறு குறிக்கோள்கள் மற்றும் நோக்கங்களின் அடிப்படையில் ஒழுங்குபடுத்த முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. நம் ஒவ்வொருவருக்கும் நமது அக யதார்த்தத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் இந்தச் சுதந்திரம் உள்ளது!" என்று நூலாசிரியர் சுருக்கமாகச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

 

'ஓட்டத்தை' (Flow) ஒரு "சுய-இலக்கு அனுபவம்" (Autotelic Experience) என்று பெயரிட்டு, மிஹாலி இவ்வாறு வரையறுக்கிறார்: "ஒரு உகந்த அனுபவத்தின் முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், அதுவே ஒரு முடிவாக இருக்க வேண்டும். ஆரம்பத்தில் வேறு காரணங்களுக்காக மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், நம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்தும் அந்த செயல்பாடு உள்ளார்ந்த வெகுமதியாக மாறுகிறது. 'சுய-இலக்கு' என்ற சொல், 'சுயம்' என்று பொருள்படும் 'ஆட்டோ' மற்றும் 'இலக்கு' என்று பொருள்படும் 'டெலோஸ்' என்ற இரண்டு கிரேக்க வார்த்தைகளிலிருந்து உருவானது. இது, எதிர்காலத்தில் ஏதேனும் பலன் கிடைக்கும் என்ற எதிர்-பார்ப்புடன் செய்யப்படாமல், அந்த செயலே வெகுமதி என்பதால் செய்யப்படும் ஒரு தன்னிறைவான செயலைக் குறிக்கிறது." இது, "செய்ய வேண்டியதைச் செய், அதே நேரத்தில், இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்!" என்று கூறும் பகவத் கீதையின் ஞானத்தை மிகவும் ஒத்திருக்கிறது.

 

அந்த மேற்கத்திய எழுத்தாளர் நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் இந்திய ஆன்மீகத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்: "யோகா மற்றும் 'ஃப்ளோ' (flow - ஒரு செயலில் முழுமையாக மூழ்கி ஈடுபடும் நிலை) ஆகியவற்றுக்கு இடையே மிக வலுவான ஒற்றுமை உள்ளது; சொல்லப்போனால், யோகாவை மிகத் துல்லியமாகத் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு 'ஃப்ளோ' செயல்-பாடாகக் கருதுவது பொருத்தமானதே. இவை இரண்டுமே ஆழ்ந்த கவனத்தின் மூலம் மகிழ்ச்சியான மற்றும் தன்னை மறக்கச் செய்யும் ஈடுபாட்டை அடைய முயல்கின்றன; இத்தகைய கவனத்தை உடல் சார்ந்த ஒழுக்கத்தின் மூலமே சாத்தியப்படுத்த முடியும். நாம் பொதுவாக நினைப்பதற்கு மாறாக, மனதின் இயல்பான நிலை ஒருவிதக் குழப்பமான நிலையாகும்.

 

முறையான பயிற்சியோ அல்லது கவனத்தை ஈர்க்கும் வெளிப்புறத் தூண்டுதலோ இல்லாவிட்டால், மனிதர்களால் தங்கள் எண்ணங்களை ஒரு நேரத்தில் சில நிமிடங்களுக்கு மேல் ஒருமுகப்படுத்த முடிவதில்லை. திரையில் ஒரு திரைப்படம் ஓடும்போதோ அல்லது வாகன நெரிசல் மிகுந்த சாலையில் வாகனம் ஓட்டும்போதோ, வெளிப்புறத் தூண்டு-தல்கள் கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்த உதவுவதால், அப்போது கவனம் செலுத்துவது ஒப்பீட்டளவில் எளிதாக இருக்கிறது. விறுவிறுப்பான ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும் போதும் இதே நிலைதான் ஏற்படுகிறது; இருப்பினும், பெரும்பாலான வாச-கர்கள் சில பக்கங்களுக்கு பிறகு கவனத்தைச் சிதறவிட்ட தொடங்கி விடுகிறார்கள், மேலும் அவர்களின் மனம் கதையின் போக்கிலிருந்து விலகிச் செல்கிறது. அந்த நிலையில், அவர்கள் தொடர்ந்து வாசிக்க விரும்பினால், தங்கள் கவனத்தை மீண்டும் புத்தகத்தின் பக்கத்தின் மீது செலுத்த அவர்கள் முயற்சி செய்ய வேண்டியுள்ளது."

 

இந்திய ஞானிகளைப் போலவே, இந்த நூலின் ஆசிரியரும் 'குரங்கு மனம்' (அதாவது, அலைபாயும் மனம்) காட்டும் சேட்டைகளை சுட்டிக்காட்டுகிறார்: "மனதின் மீது நமக்கு எவ்வளவு குறைவான கட்டுப்பாடே இருக்கிறது என்பதை நாம் வழக்கமாக உணர்வதில்லை; ஏனெனில், பழக்கவழக்கங்கள் நமது மன ஆற்றலை மிகச் சிறப்பாக வழி நடத்துவதால், எண்ணங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தடையின்றித் தானாகவே வருவது போல் தோன்றுகிறது. காலையில் அலாரம் ஒலிக்கும் போது நாம் விழிப்புணர்வு பெறுகிறோம், பின்னர் குளியலறைக்கு சென்று பல் துலக்குகிறோம். கலாச்சாரம் வகுத்துத் தந்த சமூகப் பாத்தி-ரங்கள் நம் மனதை வடிவமைத்துக் கொள்கின்றன; நாள் முழுவதும் நாம் பெரும்பாலும் 'தானியங்கி' (automatic pilot) நிலையில் செயல்படுகிறோம்—மீண்டும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து விழிப்புணர்வை இழக்கும் நேரம் வரும் வரை இது தொடர்கிறது.

 

ஆனால், நம் கவனத்தைக் கோரும் வெளிப்புறச் சூழல் ஏதுமின்றித் தனிமையில் இருக்கும் போது, ​​மனதின் அடிப்படை ஒழுங்கின்மை வெளிப்படுகிறது. செய்வதற்கு வேறு வேலை ஏதும் இல்லாத போது, ​​மனம் தாறுமாறான பாதைகளில் பய-ணிக்கத் தொடங்குகிறது; பெரும்பாலும் வலி அல்லது மன அமைதியின்மையை தரும் விஷயங்களிலேயே அது நிலைத்து நிற்கிறது. ஒருவர் தனது எண்ணங்களை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்துவது என்று அறியாதவரை, அந்தந்தத் தருணத்தில் மிகவும் சிக்கலானதாக தோன்றும் விஷயங்களிலேயே கவனம் ஈர்க்கப்படும்: அது உண்மையான அல்லது கற்பனையான வலி, சமீபத்திய மனக்கசப்புகள் அல்லது நீண்ட கால விரக்திகள் ஆகியவற்றின் மீது குவியும். 'என்ட்ரோபி' (Entropy) எனப்படும் ஒழுங்கின்மையே விழிப்புணர்வின் இயல்பான நிலை—இது பயனுள்ளதோ அல்லது மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடியதோ அல்ல."

 

அந்தக் குரங்கு மனதை எப்படி கட்டுப்படுத்துவது? அதை வேறு விஷயங்களில் திசை திருப்பினால் என்ன நடக்கும்? இதிலுள்ள சிக்கலை மிஹாலி (Mihaly) இவ்வாறு விளக்குகிறார்: "இந்த நிலையைத் தவிர்க்க, மக்கள் தங்கள் மனதை எளிதில் கிடைக்கும் தகவல்களால் நிரப்ப இயல்பாகவே விரும்புகிறார்கள்; அந்தத் தகவல்கள் தங்கள் கவனத்தை உள்நோக்கி திருப்பாமலும், எதிர்மறை உணர்வுகளை பற்றிச் சிந்திக்க விடாமலும் திசைதிருப்பும் வரை அவர்களுக்கு அது போதும்.

 

தொலைக்காட்சி பார்ப்பதில் (அல்லது சோசியல் மீடியா scrolling செய்வதில்) மக்கள் ஏன் இவ்வளவு அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள் என்பதை இது விளக்குகிறது—உண்மையில் அதை அவர்கள் பெரிதாக ரசிப்பதில்லை என்றாலும் கூட... மக்கள் தொலைக்காட்சி பார்க்கும்போது, ​​அலைபாயும் தங்கள் மனம் தங்களை ஏதேனும் சங்கடமான தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளுமாறு கட்டாயப்படுத்தி விடுமோ என்று அஞ்சத் தேவையில்லை. மனதின் இந்த ஒழுங்கின்மையை சமாளிக்க ஒருமுறை இத்தகைய உத்தி-யைக் கையாண்ட பிறகு, அந்தப் பழக்கத்தை கைவிடுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகிவிடுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது."

 

புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் டேனியல் எச். பிங்க் (Daniel H. Pink), தனது "Drive: The Surprising Truth About What Motivates Us" என்ற புத்தகத்தில் மிகாலி (Mihaly)-யின் ஆராய்ச்சியை மேற்கோள் காட்டி, 'ஃப்ளோ' (flow) எனப்படும் அந்த உன்னத மனநிலை குறித்து இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: "ஒரு 'ஆட்டோடெலிக்' (autotelic) அனுபவத்தில், இலக்கே ஒரு முழுமையான திருப்தியை அளிப்பதாக அமைகிறது; அந்த செயலே அதற்கான வெகுமதியாகவும் திகழ்கிறது." தனது முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சியின் போது தான் கவனித்த ஓவியர்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, ​​சிக்ஸ்ஸென்ட்மிஹாலி அவர்கள், அவர்கள் தங்கள் வேலையில் எவ்வளவு ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருந்தார்கள் என்றால், ஒருவித மெய்மறந்த நிலையில் (trance) இருப்பது போல் தோன்றினார்கள் என்று குறிப்பிட்டார். அவர்களுக்கு நேரம் மிக வேகமாக நகர்ந்தது; சுய உணர்வு மறைந்துபோனது.

 

மிக முக்கியமாக, இந்த 'ஃப்ளோ' நிலையில், ஒரு நபர் செய்ய வேண்டிய செயலுக்கும் அவரால் செய்ய முடிந்த திறனுக்கும் இடையிலான சமநிலை மிகச்சரியாக அமைந்திருந்தது. அந்த சவால் மிக எளிதானதாகவும் இல்லை, அதே சமயம் மிகக் கடினமானதாகவும் இல்லை. அது அவர்களின் தற்போதைய திறனை விட ஓரிரு படிகள் உயர்ந்ததாக இருந்தது; இது உடல் மற்றும் மனதை ஒருவிதமாக விரிவடையச் செய்து, அந்த முயற்சியையே ஒரு மிகச்சிறந்த வெகுமதியாக மாற்றியது. அந்த சமநிலை, அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரண அனுப-வங்களை விட மேலான ஒரு ஆழ்ந்த கவனத்தையும் திருப்தியையும் அளித்தது. 'ஃப்ளோ' நிலையில், மக்கள் அந்தத் தருணத்தில் மிகவும் ஆழமாக வாழ்ந்தனர்; முழுமையான கட்டுப்பாட்டு உணர்வைக் கொண்டிருந்தனர்; இதனால் நேரம், இடம் மற்றும் சுய உணர்வு கூட கரைந்து போயின. அவர்கள் நிச்சயமாக தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டனர்; ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, அவர்கள் முழு ஈடுபாட்டுடன் இருந்தனர். கவிஞர் டபிள்யூ. எச். ஆடென் (W.H. Auden) எழுதியது போல, அவர்கள் ‘ஒரு செயலில் தங்களையே மறந்துபோனவர்களாக’ இருந்தனர்.”

 

இயக்குநர்கள், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் இசை மேதைகள் கதைச் சூழல், கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் இசை அமைப்பு ஆகியவற்றை விவரிக்கும்போதே, கவிஞானி கண்ணதாசன் அவர்கள் பாடல்களை இயற்ற அமரும்போது, ​​எவ்வாறு மிக எளிதாக தினமும் அந்த 'ஃப்ளோ' நிலையை அடைந்தார் என்பதை இப்போது நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு மெய்மறந்த நிலையில் இருந்தார்; ஞானம் செறிந்த கவிதை அவர் வழியாக தடையின்றிப் பாய்ந்து வந்தது; அது ஏதோ தெய்வீக சக்தியே மனிதர்களிடம் பேசுவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. இதேபோன்றதொரு அனுபவத்தை கணித மேதை ராமானுஜரும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்; அவர் தனது சிக்கலான கணிதச் சூத்திரங்களை ஒரு மெய்மறந்த நிலையில் நேரடியாக தெய்வத்திடமிருந்தே பெற்றதாகக் கூறினார்.

 

அனைத்து விஞ்ஞானிகளும் இந்த 'ஓட்ட' நிலையை அடைகிறார்கள் என்றும், அதன் காரணமாகவே கண்டு-பிடிப்புகள் அவர்கள் வழியாக மனித குலத்திற்குப் பாய்கின்றன என்றும் என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது. இது, அவர்கள் தங்கள் ஆய்வகங்களில் செய்யும் மகத்தான ஆராய்ச்சிப் பணிகளை குறைத்து மதிப்பிடு-வதற்காக அல்ல; மாறாக, அவர்கள் ஆழ்நிலை தியானத்தில் இருக்கும்போதுதான் தாங்கள் தேடும் உண்மையைக் கண்டறி-கிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுவதற்கு மட்டுமே. சர் ஐசக் நியூட்டன், ஆப்பிள் மேல்நோக்கிப் பறக்காமல் ஏன் தன் தலையில் விழுந்தது என்று 'சிந்தித்ததன்' மூலம் ஈர்ப்பு விசையை கண்டுபிடித்தார் என்ற அவரது புகழ்பெற்ற கதையை நான் கேட்கும் போதெல்லாம், அந்த ஆப்பிள் மரத்தின் அடியில் தான் அவர் தனது ஓட்ட நிலையை அடைந்து, பூமிக்குரிய விசையின் உண்மையைக் கண்டறிந்து, அதை நிரூபிக்க ஆய்வகத்தில் பணியாற்றினார் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். நம்முடைய புத்தர் பெருமான், பல வருட தேடலுக்குப் பிறகு இறுதியாக அந்த போதி மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தபோது உண்மையைக் கண்டறிந்தது போலவே, அவர் ஆழ்நிலை தியானத்திற்கு சென்றபோதுதான் அது அவ-ருக்குப் புலப்பட்டது.

 

'என்ன சார், கண்ணதாசன் மாதிரி 'மெய்மறந்து' போய் நீங்களும், நம்ம ஜோடிய கொஞ்ச நாளா மறந்துட்டீங்களே!' புதுசா திருமணம் பண்ணின ஜோடிகளை 'கொஞ்ச' நாள் தொந்தரவு செய்யாமல் 'பிரீ'யாக விடணும். அப்போதானே, கண்ணதாசன் பாடிய மாதிரி "இரண்டோடு மூன்று வளராதோ?" என்று கேட்க முடியும்? தம்பதிகள் நல்ல சேதியோடு வருகிறார்களா எனப் பார்ப்போமே...அடுத்த எபிசோடில்......

 

-ஜேயெஸ் (www.jeyes.in)