கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-7)

 

நாம் எதை நினைக்கிறோமோ அதுவே நடக்குமா?' என்ற கேள்வியுடன் முந்தைய பகுதியை முடித்திருந்தோம். முன்பு ஹென்றி ஃபோர்டு (Henry Ford) ஒரு புகழ்பெற்ற கருத்தைச் சொன்னது ஞாபகம் வருகிறது: "உங்களால் முடியும் என்று நீங்கள் நினைத்தாலும் சரி, அல்லது முடியாது என்று நினைத்தாலும் சரி - இரண்டுமே சரிதான்." ஒரு மனிதன் தன் மனதிற்குள் எதை நினைக்கிறானோ, அதுவே வெளி உலகில் நிஜமாக மாறுகிறது என்ற 'தானே நிறைவேறும் முன்னறிவிப்பு' (self-fulfilling prophecy) எனும் கோட்பாட்டையே அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

ஸ்டான்லி ஃபிஷர் (Stanley Fisher) தனது "Discovering the Power of Self-Hypnosis" (சுய-சம்மோகனத்தின் ஆற்றலைக் கண்டறிதல்: மாற்றம் மற்றும் குணப்படுத்துதலுக்கான எளிய, இயற்கையான மனம்-உடல் அணுகுமுறை) என்ற புத்தகத்தில் ஒரு முக்கிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். அதன்படி, விழித்திருக்கும் நேரத்தில் நாம் மேற்கொள்ளும் சுய-உரையாடல் (அதாவது, நம் தலைக்குள் ஓயாமல் ஓடும் எண்ண ஓட்டம்) என்பது உண்மையில் ஒரு வகையான 'சுய-தூண்டல்' (self-hyping) ஆகும். அதாவது, நம் விருப்பங்கள், கற்பனைகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் மூலம் நாமே நம்மை வடிவமைத்துக்கொண்டு (programming), அவற்றில் பலவற்றை 'வெளி உலகில்' நிஜமாக மாற்றிக்கொள்கிறோம். இந்தப் புத்தகத்தின் சாராம்சம் இதுதான்: மனிதர்களாகிய நமக்குள்ளேயே தானியங்கி நடத்தைகளுக்கான ஒரு கட்டமைப்பு உள்ளது. ஆனால் மகிழ்ச்சியான செய்தி என்னவென்றால், அந்த அமைப்பை மாற்றியமைக்கும் கட்டுப்பாடு நம்மிடமே உள்ளது. சொல்லப்போனால், நம் விதியை நாமே தீர்மானிப்பவர்கள்! (We are the Masters of ‘our own’ destiny!) நிகோலா டெஸ்லா (Nikola Tesla) இதை அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்: "நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதை அல்ல, நீங்கள் எப்படிப்பட்டவரோ அதையே ஈர்க்கிறீர்கள்."

ஆனால் இந்திய ஆன்மீகம் மனித எண்ணம் மற்றும் அதன் விளைவுகள் குறித்து வேறுபட்ட ஒரு கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளது: உங்கள் விருப்பப்படியும் எண்ணப்படியும் நீங்கள் சிந்திக்கலாம், செயல்படலாம்; ஆனால் அதன் முடிவுகளில் பற்று வைக்காதீர்கள். ஏனெனில், முடிவுகள் நீங்கள் விரும்பியபடியோ அல்லது விரும்பாதபடியோ அமையலாம். பகவத் கீதை கூறுவது இதுதான்: "செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்; அதே சமயம், தற்போதுள்ள யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்" (Do what you have to, in the meanwhile, accept what IS). இப்போது, ​​'நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்' திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற பின்வரும் பாடலில் கண்ணதாசன் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்:

“நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை”

இங்கே மனிதச் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு பரம்பொருளைக் கவிஞர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இங்குதான் மேற்கத்திய அறிவியலும், பிரபஞ்சத்தின் 'மாயை' என்று அழைக்கப்படும் 'நிச்சயமற்ற தன்மைக்கான கோட்பாடு' (Uncertainty Principle) எனும் கிழக்கத்திய ஞானமும் நேருக்கு நேர் சந்திக்கின்றன. 

பில் பிரைசன் (Bill Bryson) தனது "A Short History of Nearly Everything: A Journey Through Space and Time" என்ற நூலில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: "இது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு மாறாத பண்பாகும். நடைமுறையில் இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட கணத்தில் எலக்ட்ரான் (electron) எங்கே இருக்கும் என்பதை உங்களால் ஒருபோதும் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது; அது அங்கு இருப்பதற்கான நிகழ்தகவை (probability) மட்டுமே உங்களால் பட்டியலிட முடியும். உற்றுநோக்கப்படும் வரை ஒரு எலக்ட்ரான் இருப்பதில்லை. அல்லது சற்று வேறுவிதமாகச் சொன்னால், உற்றுநோக்கப்படும் வரை ஒரு எலக்ட்ரான் 'ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் அதே சமயம் எந்த இடத்திலும் இல்லாத' நிலையில் இருப்பதாகவே கருதப்பட வேண்டும்." 

மிகவும் புகழ்பெற்ற 'ஷ்ரோடிங்கரின் பூனை' (Schrödinger's Cat) பரிசோதனை குறித்துப் பேசுகையில், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் இயல்பானதொரு உற்சாகத்துடன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "பிரபஞ்சத்தின் தற்போதைய நிலையையே நம்மால் துல்லியமாக அளவிட முடியாதபோது, ​​எதிர்கால நிகழ்வுகளை மட்டும் எப்படித் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியும்?" 

'பாலும் பழமும்' திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "போனால் போகட்டும் போடா" என்ற பாடலில் கவியரசர் இதனை வேறு விதமாக இப்படிக் கூறுகிறார்: 

"நமக்கும் மேலே ஒருவனடா

அவன் நாலும் தெரிந்த தலைவனடா

தினம் நாடகமாடும் கலைஞனடா." 

மேலும் 'நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்' பாடலைத் தோண்டுவோம். மனிதன் நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் என்னாகும்? குறுகிய கண்ணோட்டம் கொண்ட மனித மனம் பல நேரங்களில் அழிவுக்கான விளைவுகளை உருவாக்கக்கூடும். மற்றொரு பாடலில் (படம்: "தாய் சொல்லைத் தட்டாதே"), அவர் மனிதனைக் கேலி செய்வது இப்படி: 

“போயும் போயும் மனிதனுக்கிந்த
புத்தியைக் கொடுத்தானே இறைவன் புத்தியை கொடுத்தானே!
அதில் பொய்யும் புரட்டும் திருட்டும் கலந்து
பூமியைக் கெடுத்தானே மனிதன் பூமியைக் கெடுத்தானே!” 

நமது 'நினைப்பதெல்லாம்' பாடலுக்கு மீண்டும் வருவோம்:

 

“நடந்ததையே நினைத்திருந்தால் அமைதி என்றுமில்லை
முடிந்த கதை தொடர்வதில்லை இறைவன் ஏட்டினிலே

தொடர்ந்த கதை முடிவதில்லை மனிதன் வீட்டினிலே” 

மனித மனதில் நாடகம் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாலும், 'மேலே' (இறைவனிடம்) அதற்கான கணக்குகள் முடிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன என்று கூறுவதன் மூலம், மனிதச் சிந்தனையின் முடிவற்ற சுழற்சியை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கடந்த காலத்தைப் பற்றியே நாம் தொடர்ந்து அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தால் ("நான் இதைச் செய்தேன், அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்கக் கூடாது, ஏன் எனக்கு மட்டும் கெட்டது நடக்கிறது" என்பது போன்ற 'தன்னைப் பற்றிய' கதைகளை நினைத்துக்கொண்டிருந்தால்), அது சிந்தனைகளின் முடிவற்ற சங்கிலித்தொடராக மாறிவிடும்; அதிலிருந்து மன அமைதி ஒருபோதும் கிடைக்காது.

“ஆயிரம் வாசல் இதயம்

அதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் உதயம்

யாரோ வருவார் யாரோ இருப்பார்

வருவதும் போவதும் தெரியாது

ஒருவர் மட்டும் குடியிருந்தால் துன்பம் ஏதுமில்லை

ஒன்றிருக்க ஒன்று வந்தால் என்றும் அமைதியில்லை.” 

கவியரசர் மற்றொரு பாடலிலும் ‘ஆயிரம் துளைகள் கொண்ட மனம்’ குறித்துச் சிரிக்கிறார் (படம்: “தர்மம் தலைகாக்கும்”):

 

“ஒருவன் மனது ஒன்பதடா அதில்
ஒளிந்து கிடப்பது எண்பதடா
உருவத்தைப் பார்ப்பவன் மனிதனடா அதில்
உள்ளத்தைக் காண்பவன் இறைவனடா” 

அலை பாயும் மனதைப் பற்றி நாம் ஓனர் எல்லாருக்குமே தெரியுமே, தீர்வு தான் என்ன?" அதற்கும் கவிஞர் மேலிரண்டு பாடலிலும் பதில் சொல்லுகிறார். மனதை ஒருமைப் படுத்தி கடவுளிடம் செலுத்தினால் அது கட்டுக்குள் வரும். வெளி விஷயங்களில் விரயமாக்கினால் மனது ஓட்டையான பாத்திரமாகவே இருக்கும். கவியரசர் மனித மனமயக்கத்துக்கு மருந்தும் தருகிறார் கீழே:

 

“எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும் அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்

இதுதான் பாதை இதுதான் பயணம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது

பாதையெல்லாம் மாறி வரும் பயணம் முடிந்துவிடும்

மாறுவதை புரிந்து கொண்டால் மயக்கம் தெளிந்துவிடும்.” 

மாஸ்டர் மூஜியும் (Mooji), நிசர்க தத்தாவும் (Nisarga Dutta) அதே தீர்வையே வழங்குகிறார்கள்: “மெய்ஞானத்தை அடைய, மாறிக்கொண்டிருக்கும் அல்லது நிலையற்ற விஷயங்களைக் கைவிட்டு, மாறாத ஒரே ஒன்றின் மீது—அதாவது உங்கள் இருப்பை உணர்த்தும் 'நான் இருக்கிறேன்' (I Am) என்ற உணர்வின் மீது—மட்டும் கவனம் செலுத்துங்கள்.” 

நாம் பிறந்ததற்கான ஏதேனும் தனிப்பட்ட அனுபவம் (personal experience) நமக்கு இருந்ததா என்று ஆராய நிசர்க தத்த மகராஜ் நமக்கு வழிகாட்டுகிறார்: “(Your parents told you that you are born; it is an input from external source). அப்படி ஏதுமில்லை. மரணத்தை நீங்கள் எப்போதாவது 'அனுபவிப்பீர்கள்' என்று நினைக்கிறீர்களா? ஒருபோதும் இல்லை. பிறப்பு என்று ஒன்று இல்லை, இறப்பு என்றும் ஒன்று இல்லை. அப்படியிருக்க, மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மனதைப் பற்றியும் அதன் சலனங்களைப் பற்றியும் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?” 

இது குறித்து ஒரு வேடிக்கையான வாசகம் நினைவுக்கு வருகிறது. திரைப்படத் தயாரிப்பாளரும் எழுத்தாளரும் நகைச்சுவைக் கலைஞருமான வுடி ஆலன் (Woody Allen) கூறியதாக அறியப்படும் அந்தப் புகழ்பெற்ற, நகைச்சுவை கலந்த வாசகம் இதுதான்: "எனக்கு மரணத்தைக் கண்டு பயமில்லை; ஆனால் அது நிகழும்போது நான் அங்கே இருக்க விரும்பவில்லை." "நான்" இல்லாதபோது அது மரணம் போலத்தானே? எனவேதான் நம்மூர் பட்டினத்தார் 'செத்தாரைபோலத் திரி' என்று பாடினார்.

 

“ஆவியொடு காயம் அழிந்தாலும் மேதினியில்

    பாவியென்று நாமம் படையாதே – மேவியசீர்

வித்தார மும்கடம்பும் வேண்டாம் மட நெஞ்சே

    செத்தாரைப் போலே திரி.”

இந்த காலத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி பாடல் வரியை  நாம், 'வித்தாரமும் கடம்பும் வேண்டாம்'க்கு பதிலாக, ‘ஷோ கேஸும், டயனிங் டேபிளும்’ வேண்டாம் அல்லது ‘டிவியும், ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிளும்’ வேண்டாம் என்று போட்டுக்கொள்ளலாம்! 

இந்த வாழ்க்கை வெறுப்பு மனநிலையில் இருந்து நம்மை உயர்த்த, கவிஞானி “அண்ணன் என்னடா... தம்பி என்னடா...” (திரைப்படம்: பழனி)” என்ற பாடலில் மனிதகுல நோயை சுட்டிக் காட்டுகிறார்: 

“அண்ணன் என்னடா தம்பி என்னடா
அவசரமான உலகத்திலே
ஆசைகொள்வதில் அர்த்தம் என்னடா
காசில்லாதவன் குடும்பத்திலே.”

“மனித ஜாதியில் துயரம் யாவுமே
மனதினால் வந்த நோயடா.”

ஜக்கி வாசுதேவ் மற்றும் எக்கார்ட் டோல் போன்ற சமகால ஆன்மீக வழிகாட்டிகள் ஒரு முக்கிய உண்மையை வலியுறுத்துகிறார்கள்: "கவனிக்கப்படாத மனம் என்பது துயரத்தை உருவாக்கும் ஒரு இயந்திரம். உடல் சார்ந்த நோய்கள் உண்மையானவை; உடல் அவற்றை எளிதாகக் கையாளுகிறது. ஆனால் மனதின் நோய்களோ மனிதனால் உருவாக்கப்படுபவை." (Pain is real; suffering is optional-self-created!)

குறிப்பாக, எக்கார்ட் தனது "The Power of Now" என்ற நூலில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "உங்கள் மனம் ஒரு கருவி. ஒரு குறிப்பிட்ட பணிக்காகவே அது உள்ளது; அப்பணி முடிந்ததும் அதை நீங்கள் ஓரம் வைத்துவிட வேண்டும். ஆனால் உண்மையில், பெரும்பாலான மக்களின் சிந்தனையில் 80 முதல் 90 சதவீதம் வரை மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் மற்றும் பயனற்றதாகவே இருக்கிறது; அதோடு, அவற்றின் சீரற்ற மற்றும் எதிர்மறையான தன்மையால், அவற்றில் பெரும்பகுதி தீங்கானதாகவும் அமைகிறது. உங்கள் மனதை உற்று நோக்கினால் இது உண்மை என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். இது உங்கள் உயிர்ச்சக்தியைப் பெருமளவில் வீணடிக்கிறது."

நாம் விழித்திருக்கும் நேரத்தின் பெரும்பகுதியைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் நமது ‘தானியங்கி மனதை’ (autopilot mind) சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்த மனதை நம்மால் முழுமையாக நிறுத்திவிட முடியுமா? ஆனால், திட்டமிடுதல் மற்றும் ஆக்கபூர்வமான பிற செயல்பாடுகளுக்கு நமக்குச் சிந்தனை தேவைப்படுகிறது; அது இல்லாமல் நம்மால் இயங்க முடியாது. "மனம் ஒரு சாபமா? அல்லது அது ஒரு வரமா?  கத்தி நல்லதா அல்லது கெட்டதா? அது இரண்டுமே இல்லை. ஒரு கொலையாளியின் கையில் அது உயிரைப் பறிக்கப் பயன்படுகிறது; அதே சமயம் ஒரு மருத்துவரின் கையில், துல்லியமான அறுவை சிகிச்சை மூலம் உயிரைக் காப்பாற்ற உதவுகிறது. ஒரு சமையல்காரரோ காய்கறிகளை நறுக்கி ஆரோக்கியமான உணவைத் தயாரிக்க அதைப் பயன்படுத்துகிறார்."

ஆகவே, 'நல்லது' அல்லது 'கெட்டது' என்று நாம் வகைப்படுத்தும் இந்த விஷயத்தில், மனமெனும் கருவி எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்தே அதன் நன்மையோ அல்லது தீமையோ தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஆன்மீகப் பெரியவர்கள் எழுப்பும் மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: "நாம் அந்தச் சிந்தனை எனும் கருவியைப் பயன்படுத்துகிறோமா, அல்லது பெரும்பாலான நேரங்களில் அது நம்மைப் பயன்படுத்துகிறதா?"

எக்கார்ட் தனது நூலில் மேலும் கூறுகிறார்: "சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், மனம் ஒரு மிகச்சிறந்த கருவி. ஆனால் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது மிகுந்த அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடியதாக மாறிவிடுகிறது. இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், நீங்கள் உங்கள் மனதைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்பது மட்டுமல்ல; உண்மையில், நீங்கள் அதை பயன்படுத்துவதே இல்லை. மாறாக, அதுவே உங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. இதுவே அந்த நோய். 'நீங்களே உங்கள் மனம்' என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். இதுவே அந்த மாயை. அந்தக் கருவி உங்களை ஆட்கொண்டுவிட்டது."

நாம் பயன் படுத்தும்போது மனம் அலாவுதீன் அற்புத விளக்கு பூதம் போல 'நாம் நினைத்ததை எல்லாம்' நடத்திக் காட்டுகிறது. மாறாக மனமது நாளின் பலநேரத்தில் (விழித்திருக்கும்போதும், தூக்கத்தில் கனவுத் தொழிற் சாலையிலும்)  நம்மை கடத்திக்கொண்டு ஆட்டோ பைலட்டில் ஓடும் போது நம்மை 'ஆட்டி வைக்கிறது'. நாமும் அதன்படி ஆடுகிறோம். 'அவன்தான் மனிதன்' என்று கிண்டல் செய்கிறார் கண்ணதாசன் அடுத்த பாடலில். உங்கள் மனதில் எந்த பாட்டாக இருக்கும் என்கிற 'கேள்வி பிறந்ததா?' கவிஞர் பாட்டிலேயே சொன்னால், “நாளை வருவது யாருக்குத் தெரியும்? நடந்து பார்த்தால் நாடகம் புரியும்!” ("பளிங்கினால் ஒரு மாளிகை..." திரைப்படம்: வல்லவன் ஒருவன்).

அடுத்த எபிசோடில் பார்ப்போம்.

                                  -ஜேயெஸ் (www.jeyes.in)