கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-32)

 

நண்பர் ரமேஷ் தியாகராஜன் முந்தைய அத்தியாயம் குறித்து இவ்வாறு கருத்து தெரிவித்திருந்தார்: "'ராஜபார்ட் ரங்கதுரை' பாடல்களில் ஒன்று எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அது சுவாரஸ்யமான, யதார்த்தமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது." மற்றொரு நண்பர் தொலைபேசியில் அழைத்து, "என்னங்க இது? 'ஜின்ஜினுக்கா சின்னக்கிளி' பாடலில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த வரிகளான 'நான் சிரிக்கிறேன் சிரிக்கிறேன், சிரிப்பு வரலே, நான் அழுகுறேன் அழுகுறேன், அழுக வரலே!"வை நீங்க விட்டுட்டீங்களே" என்று கடிந்துகொண்டார். எனக்கு புது ஐடியா கொடுத்த இருவருக்கும் நன்றி. 'சிரிப்பு-அழுகை' காம்பினேசன் கவியரசருக்கு ஐஸ் கிரீம் சாப்பிடுவது மாதிரி. பல பாடல்களில் விதவிதமான கதை/கேரக்டர் சூழலுக்கு எழுதி தள்ளியிருக்கிறார். முதலில் தத்துவார்த்தமாக பாடி இருக்கிறார் இப்படி (படம்: கவலை இல்லாத மனிதன்): 

"பிறக்கும் போதும் அழுகின்றாய்

இறக்கும் போதும் அழுகின்றாய்

ஒரு நாளேனும் கவலை இல்லாமல்

சிரிக்க மறந்தாய் மானிடனே

இரவின் கண்ணீர் பனித்துளி என்பார்

முகிலின் கண்ணீர் மழையெனச் சொல்வார்

இயற்கை அழுதால் உலகம் செழிக்கும்

மனிதன் அழுதால் இயற்கை சிரிக்கும்!" 

திரை இசையில் தத்துவம் பேசும் உன்னத ஞானி கண்ணதாசன். இந்த பாடல் அதற்கு சாட்சி (படம்: எங்க வீடு பெண்): 

“சிரிப்பு பாதி அழுகை பாதி

சேர்ந்ததல்லவோ மனித ஜாதி

நெருப்பு பாதி நீரும் பாதி

நிறைந்ததல்லவோ உலக நீதி

 

உடைத்த கல்லில் ஒன்று தெய்வம்

ஒன்று கோவில் ஒன்று வாசல்

இறைவன் படைப்பில் பேதம் இல்லை

இடத்தைப் பொறுத்து எதுவும் மாறும்!” 

காதல் சூழலில், அவர் இப்படி எழுதினார், வழக்கம்போல முடிவாக படைத்தவனையே குற்றம் சொல்லி (படம்: *பெண் எண்றல் பெண்*): 

"சிரித்தாலும் கண்ணீர் வரும் அழுதாலும் கண்ணீர் வரும்

உறவினிலே சிரிப்பு வரும் பிரிவினிலே அழுகை வரும்

அழுதாலும் சிரித்தாலும் சுகமாக அமைதி வரும்

குழந்தை உள்ளம்.. கனிந்த எண்ணம் கொண்டு பார்த்தால் புன்னகை

காதல் பாதி கவலை பாதி கலந்து பார்த்தால் சஞ்சலம்

இன்பம் என்ன துன்பம் என்ன மனதுதானே காரணம்

மனது பாடும் பாட்டுக்கெல்லாம் கண்கள்தானே காரணம்..

கண்கள் பார்க்கும் பார்வைக்கெல்லாம் பெண்கள்தானே காரணம்

பெண்கள் வாழும் வாழ்வுக்கெல்லாம் தெய்வம்தானே காரணம்!" 

இறைவன் வந்துவிட்டால், இறைவனுக்கு இணையான பணமும் பின் தொடராதா? மனிதர்களை அழவும், சிரிக்கவும் வைக்க கூடிய பணத்தைப் பற்றி கவியரசரும் குறிப்பிடுகிறார் "காசேதான் கடவுளப்பா" பாடலில் (திரைப்படம்: சக்கரம்): 

“கொடுத்தவன் விழிப்பான் எடுத்தவன் முடிப்பான்
அடுத்தவன் பார்த்தால் சிரிப்பானே
சிரித்தவன் அழுவதும் அழுதவன் சிரிப்பதும்
பணத்தால் வந்த நிலை தானே!” 

மகிழ்ச்சியும் துயரமும் மனித வாழ்க்கையில் நிரந்தரமாக தங்கியிருக்கும் இரு விருந்தினர்கள் என்று சொல்லலாம். ஒன்று அழைப்பு இல்லாமலேயே வந்துவிடுகிறது; மற்றொன்று விடைபெறாமலேயே சென்றுவிடுகிறது! ஆனால், மகிழ்ச்சி என்பது பெரும்பாலும் ஒருவரின் அகத்திற்குள் நிகழும் விஷயம்; அது வெளிப்புறச் சூழல்களைச் சார்ந்திருப்பதில்லை. மேரி லூ ரெட்டன் மற்றும் டேவிட் பெண்டர் ஆகியோர் எழுதிய "கேட்வேஸ் டு ஹேப்பினஸ்: 7 வேஸ் டு எ மோர் பீஸ்புல், மோர் பிராஸ்பரஸ், மோர் சாட்டிஸ்பையிங் லைஃப்" (Gateways To Happiness: 7 Ways to a More Peaceful, More Prosperous, More Satisfying Life) என்ற புத்தகத்தில், அவர்கள் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றனர்: "நமது சூழ்நிலைகள் எவ்வளவு மோசமாக தோன்றினாலும், உண்மையான மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் நம் அனைவருக்கும் எட்டும் தூரத்தில் தான் உள்ளன. உங்கள் திருமண வாழ்க்கை அல்லது உறவு சரியாக செல்லவில்லை என்றாலோ, உங்கள் உடல் அமைப்பு உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலோ, அல்லது உங்கள் பணி வாழ்க்கை மனநிறைவைத் தருவதற்குப் பதிலாக உங்களைச் சோர்வடையச் செய்கிறது என்றாலோ, நீங்கள் நிச்சயமாக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். உங்கள் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைக்கும் அமைதியையும் மனநிறைவையும் உங்களால் கண்டறிய முடியும்." 

ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் விளையாட்டில் அமெரிக்காவிற்காக முதல் ஒலிம்பிக் தங்க பதக்கத்தை வென்ற மேரி லூ ரெட்டன், இந்தப் புத்தகத்தின் வாயிலாக, மகிழ்ச்சிக்கான இந்த நுழைவாயில்கள் வழியாகச் சென்று, உற்சாகமான, சாதனைகள் நிறைந்த, மிகுந்த மன நிறைவு தரும் வாழ்க்கையை உருவாக்க உங்களை ஊக்குவிக்கிறார். உங்களை நீங்களே பார்த்துச் சிரித்து கொள்வது, உங்களைச் சங்கடப்படுத்த முயற்சிப்பவர்களின் ஆயுதத்தையே செயலிழக்கச் செய்து விடும். உங்கள் குறைகள் என்று நீங்கள் கருதும் விஷயங்களை எண்ணி உண்மையாகவே உங்களால் சிரிக்க முடிந்தால், உங்களைச் சிறுமைப்படுத்தவோ அல்லது பாதுகாப்பற்ற உணர்வை ஏற்படுத்தவோ முயற்சிப்பவர்களின் அதிகாரத்தை நீங்கள் தானாகவே பறித்து விடுகிறீர்கள் என்று அர்த்தம். யாரோ ஒருவர் ஒரு முறை சொன்னது போல, ‘மக்களைச் சிரிக்க வைத்து விட்டால், அவர்கள் உங்களைக் கவனிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம்; அப்போது நீங்கள் அவர்களிடம் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்ல முடியும்.’" 

திருச்சி தியாகராஜன் என்று ஒரு கவிஞரும் சிரிப்பு-அழுகையை பற்றி பாடி இருக்கிறார் (படம்: செங்கமல தீவு): 

"சிந்தித்தால் சிரிப்பு வரும் மனம் நொந்தால் அழுகை வரும்

தென்றலும் புயலாய் மாறி மாறி வரும் மானிடரின் வாழ்வே

 

வனம் தனிலே திரியும் பறவை மிருகம் எல்லாம்

வயிற்றுப் பசியாலே வாடி மடிவதில்லை

மனதிலே சிறந்தவனாம் மண்ணிலே உயர்ந்தவனாம்

மனிதனை நினைத்தாலே மாபெரும் வெட்கமடா" 

கவிஞர் வாலியும் இளைத்தவரா என்ன? அவர் பாணியில் புகுந்து விளையாடி இருக்கிறார் (படம்: இதயத்தில் நீ): 

"யார் சிரித்தால் என்ன இங்கு யார் அழுதால் என்ன

தெரிவது என்றும் தெரிய வரும் மறைவது என்றும் மறைந்து விடும்

 

இன்று நேற்று வந்ததெல்லாம் நாளை மாறலாம்

நீரில் தோன்றும் நிழல்களை போலே நிலையில்லாமல் போகலாம்

நான் பார்த்து ஒன்றாக காணலாம் நீ பார்த்து வேறாக மாறலாம்

தெரிவது ஒன்று புரிவது ஒன்று மெய் அன்பு பொய்யென்று தோன்றும் போது

 

கண் மலர்ந்த பார்வை எல்லாம் காட்சி ஆகலாம்

காட்சியாக பார்த்ததெல்லாம் கை வராமல் போகலாம்

பூந்தென்றல் புயலாக மாறலாம் பொன் வெயில் நிலவாக காணலாம்

வருவது ஒன்று தெரிவது ஒன்று மெய் அன்பு பொய்யென்று தோன்றும் போது" 

ஆச்சரியப்படும் விதமாக, கண்ணதாசனின் தத்துவச் சிந்தனைகள் மேற்கத்திய உலகின் மிகச்சிறந்த அறிவார்ந்த கருத்துகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன. சிந்தனையாளர் அரிஸ்டாட்டில், "மகிழ்ச்சி என்பது நம்மையே சார்ந்தது" என்று கூறினார். மார்த்தா வாஷிங்டனும், துன்பத்திற்கு நம் மனமே காரணம் என்ற இந்த அடிப்படை உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, "நமது மகிழ்ச்சியோ அல்லது துயரமோ பெரும்பாலும் நம்முடைய மனப்பாங்கை பொறுத்தே அமைகின்றனவே தவிர, சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்து அல்ல" என்று குறிப்பிட்டார். உளவியல் அறிஞர் கார்ல் யுங், "மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையில் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு இருள் இருக்கவே செய்யும். வலி இல்லாமல் விழிப்புணர்வை அடைய முடியாது" என்ற ஆழமான கருத்தை முன்வைத்தார். 

கிழக்கத்திய சிந்தனைகளைப் பார்த்தால், இதையொத்த கருத்துகளைக் காணமுடிகிறது. தலாய் லாமா, "மகிழ்ச்சி என்பது ஏற்கனவே தயாராக கிடைப்பதல்ல; அது உங்கள் சொந்த செயல்களிலிருந்தே உருவாகிறது" என்று கூறி, கர்ம வினையின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். இயேசு கிறிஸ்துவைப் போலவே, கென்ஜி மியசாவாவும் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் விதமாக, "நாம் வலியை ஏற்றுக்கொண்டு, அதை நம் பயணத்திற்கான எரிபொருளாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்" என்று கூறினார். பௌத்த தத்துவத்தில், "துன்பத்திற்கு வேர் பற்றுதல் (அட்டாச்மென்ட்) தான்" என்று கூறப்படுவதை நாம் ஏற்கனவே அறிவோம். ரிச்சர்ட் வாக்னர் இன்னும் தெளிவாக, "மகிழ்ச்சி என்பது பொருட்களில் இல்லை; அது நமக்குள் தான் இருக்கிறது" என்று குறிப்பிட்டார். இவை அனைத்தும் ஒரு உண்மையைத்தான் உணர்த்துகின்றன: வாழ்க்கை என்பது வெயிலும் மழையும், சிரிப்பும் கண்ணீரும், இன்பமும் துன்பமும் கலந்த ஒரு கலவை. மகிழ்ச்சி என்பது துன்பமே இல்லாத நிலை அல்ல; மாறாக, துன்பத்திற்கு மத்தியிலும் புன்னகைக்கும் திறன் கொண்டிருப்பதே ஆகும். இதையே கவிஞானி கண்ணதாசன் தனது திரையிசைப் பாடல்களில் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். 

மகிழ்ச்சி மற்றும் துக்கம் பற்றிய சில வேடிக்கையான மேற்கோள்களும் உள்ளன. குறும்புக்கார ஜார்ஜ் பர்ன்ஸ் தனது சிந்தனையில் ஒரு இறுதித் திருப்பத்தை ஏற்படுத்தினார், "மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு பெரிய, அன்பான, அக்கறையுள்ள, நெருக்கமான குடும்பத்தைக் கொண்டிருப்பதாகும், மற்றொரு நகரத்தில்." பணத்தால் மகிழ்ச்சியை வாங்க முடியாது என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் நான் ஒரு மிதிவண்டியில் அழுவதை விட ஒரு BMW காரில் அழுவதையே விரும்புவேன். சிலர் எங்கு சென்றாலும் மகிழ்ச்சியை உருவாக்குகிறார்கள்; மற்றவர்களோ எப்போது 'செல்கிறார்களோ' அப்போது மகிழ்ச்சியை உருவாக்குகிறார்கள் என்பது மற்றொரு விசித்திரமான கூற்று. உடல் பருமன் குறித்த ஒரு சிந்தனை என்னவென்றால், உங்கள் மருத்துவர் மற்றும் உங்கள் தையல்காரர் இருவரும் நீங்கள் எடை குறைந்து விட்டார்கள் என்று சொல்லும்போது தான் மகிழ்ச்சி. பணம் குறித்த ஒரு கூற்று இப்படிச் சொல்கிறது: "துக்கம் தற்காலிகமானது. ஆனால் துக்கத்தை வெல்ல நீங்கள் வாங்கிய காருக்கான EMI நிரந்தரமானது!" 

மகிழ்ச்சி ஒரு விருந்தாளி; துக்கம் ஒரு உறவினர். விருந்தாளி சீக்கிரமே சென்றுவிடுவார், உறவினர் மாதக்கணக்கில் தங்குவார். மகிழ்ச்சி தவணை முறையில் வருகிறது; துக்கமோ முழுப் பணத்தையும் முன்கூட்டியே கேட்கிறது. மகிழ்ச்சி கதவைத் தட்டும்போது, "யார் அது?" என்று நாம் கேட்கிறோம். துக்கம் கதவைத் தட்டும்போது, அது நேராக உள்ளே நுழைந்து விடுகிறது. நாம் நமது இளமையை மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதிலும், நடுத்தர வயதை அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதிலும், முதுமையை அது எங்கே போனது என்று யோசிப்பதிலும் செலவிடுகிறோம். மகிழ்ச்சி இலவசமானது, ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அதைப் பராமரிக்க பெரும் செலவாகும். 

மகிழ்ச்சியின் சிக்கல் என்னவென்றால், அது நமக்கு ஒரு நிரந்தர முகவரியை ஒருபோதும் தருவதில்லை. துக்கம் நம்மை தத்துவார்த்த சிந்தனையாளர்களாக்குகிறது; மகிழ்ச்சி நம்மை தத்துவத்தை மறக்கச் செய்கிறது. நமது துக்கங்களை நாம் பல பத்தாண்டுகளுக்கு நினைவில் வைத்திருக்கிறோம், ஆனால் சில சமயங்களில் நேற்று நம்மை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது எது என்பதை நம்மால் நினைவுகூர முடிவதில்லை. எல்லாம் திட்டமிட்டபடி நடக்கும் போது அதுவே மகிழ்ச்சி. அப்படி நடக்காத போது அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதே ஞானம். வாழ்க்கை நமக்கு எலுமிச்சையைக் கொடுக்கிறது, நாம் எலுமிச்சைச் சாறு தயாரிக்கிறோம், பிறகு மருத்துவர் சர்க்கரையைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறார்! 

மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு தற்காலிக விருந்தாளி; ஆனால், துயரம் என்பது அழைக்கப்படாமலே வந்து குடியேறும் ஒரு குடிகாரன். மகிழ்ச்சி எப்போதும் நீடிக்க வேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோம், அதே சமயம் துயரம் உடனடியாக விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். வாழ்க்கை என்பது மகிழ்ச்சிக்கும் துயரத்திற்கும் இடையே ஊசலாடும் ஒரு ஊஞ்சல் போன்றது. இந்த ஊசலாட்டத்திற்கு குறுக்கே நிற்காமல் இருப்பதே ஞானம். உங்களிடம் இருப்பதை ரசிப்பதே மகிழ்ச்சி; உங்களிடம் இல்லாதவற்றை கணக்கிட்டுக் கொண்டிருப்பதே துயரம். மகிழ்ச்சியான மனிதருக்குப் புகார் சொல்ல நேரமில்லை; துயரமான மனிதருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்க நேரமில்லை. சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சிக்கும் துயரத்திற்கும் இடையிலான ஒரே வித்தியாசம், நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகள் தான். வாழ்க்கையை மிக தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாதீர்கள்; இதிலிருந்து யாரும் உயிருடன் தப்பிச் செல்ல போவதில்லை! மகிழ்ச்சி என்பது மனநிலை சார்ந்தது; துயரம் என்பது சில நேரங்களில் வங்கி இருப்பின் அளவு சார்ந்தது! நேற்றைய துயரம் இன்றைய கதையாகிறது; இன்றைய மகிழ்ச்சி நாளைய நினைவாக மாறலாம். மகிழ்ச்சியும் துயரமும் தற்காலிகமானவை என்றால், ஏன் நாம் இரண்டிற்கும் நிரந்தரமான முக்கியத்துவத்தை அளிக்கிறோம்? 

எப்படியிருந்தாலும், வாழ்க்கை மிகக் குறுகியது. பற்கள் இருக்கும்போதே புன்னகைத்துவிடுங்கள்! மகிழ்ச்சிக்கான ரகசியத்தை நான் கண்டறிந்து விட்டேன்: மற்றவர்கள் உங்களை விட மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்களா என்று பார்ப்பதை நிறுத்துவதே அது. வாழ்க்கையில் நீங்கள் இருக்கும் நிலையை ஏற்றுக் கொண்டு, ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையாக வாழ்வதே மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கான ரகசியம். மகிழ்ச்சி மற்றும் துயரம் குறித்த இன்னும் சில சமநிலையான கருத்துகள் உள்ளன. வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "எதிர்மறை எண்ணம் கொண்டவர் ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் சிக்கலைக் காண்கிறார்; நேர்மறை எண்ணம் கொண்டவர் ஒவ்வொரு சிக்கலிலும் வாய்ப்பைக் காண்கிறார்." மார்க் ட்வைன் சற்று வித்தியாசமாக, "உங்களை நீங்களே உற்சாகப் படுத்திக் கொள்ள சிறந்த வழி, வேறொருவரை உற்சாகப்படுத்த முயற்சிப்பது தான்" என்று கூறினார். 

முடிவாக, நம்முடைய சொந்த இந்திய ஞானத்தை நோக்கி திரும்புவோம். பகவத் கீதை கூறுகிறது: "துன்பத்தில் கலங்காமலும், இன்பத்தில் அதீத பற்று கொள்ளாமலும் இருப்பவரே நிலையான அறிவுடையவர்." நம் வள்ளுவர், "இன்பத்தைத் தேடி ஓடாமல், துன்பம் இயல்பானது என்று கருதுபவர், துயரத்தால் நிலைகுலைந்து போவதில்லை" என்று பாடியுள்ளார் (குறள்: "இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான் துன்பம் உறுதல் இலன்"). பிற்கால பௌத்த சிந்தனையும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகிறது: "நிபந்தனைக்கு உட்பட்ட அனைத்தும் நிலையற்றவை. இன்பமும் துன்பமும் தோன்றி மறைய கூடியவை." இந்தியச் சிந்தனை மரபில், "வருவது வரும், இருப்பது ஒருநாள் மறைந்து போகும்" என்ற ஞானமும் இதையே உறுதிப்படுத்துகிறது. இறுதியாக, மகிழ்ச்சிக்கான உண்மையான ரகசியம் என்பது துன்பமே இல்லாத வாழ்க்கையை வாழ்வது அல்ல; மாறாக, துன்பத்திற்கு அடிபணியாத மனதையும், இன்பத்தில் திளைத்து போகாத இதயத்தையும் வளர்த்துக் கொள்வதே ஆகும். இதுவே தத்துவத்திற்கும் நடைமுறை ஞானத்திற்கும் இடையிலான சந்திப்பு புள்ளி என்று நான் கருதுகிறேன். 

மீண்டும் நம் அறிஞர் கண்ணதாசனிடம் வருவோமானால், அவர் 'சிரிப்பு மற்றும் கண்ணீர்' குறித்த ஒரு நுணுக்கமான விளையாட்டை மீண்டும் ஒருமுறை சித்து விளையாட்டு செய்திருக்கிறார் சித்தர் (படம்: களத்தூர் கண்ணம்மா): 

"சிரித்தாலும் அழுதாலும் நிலை ஒன்றுதான்

சென்றாலும் நின்றாலும் வழி ஒன்றுதான்

தொடர்ந்தாலும் முடிந்தாலும் கதை ஒன்றுதான்

தாழ்ந்தாலும் வாழ்ந்தாலும் தரம் ஒன்றுதான்

 

இணைவதிலே இன்பம் பிரிவினிலே துன்பம்

உலகினில் மாறாத நீதி

வருவது போல் வந்து நிலைப்பது போல் நின்று

மறைவது தான் வாழ்வில் பாதி!" 

எனக்குப் பிடித்த, தாய்-மகன்-பாசம் சூழலில் உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தை தொட்ட கவிஞானி கண்ணதாசன், நம்மை புரட்டி அடித்திருக்கிறார்  (படம்: பாவ மன்னிப்பு): 

"சிலர் சிரிப்பார் சிலர் அழுவார்

நான் சிரித்துக்கொண்டே அழுகின்றேன்

சிலர் அழுவார் சிலர் சிரிப்பார்

நான் அழுதுகொண்டே சிரிக்கின்றேன்

 

பாசம் நெஞ்சில் மோதும்

அந்தப் பாதையை பேதங்கள் மூடும்

உறவை எண்ணி சிரிக்கின்றேன்

உரிமையில்லாமல் அழுகின்றேன்

 

காலம் ஒரு நாள் மாறும்

நம் கவலைகள் யாவும் தீரும்

வருவதை எண்ணி சிரிக்கின்றேன்

வந்ததை எண்ணி அழுகின்றேன்" 

மேலே உள்ள பாடலில் நீங்கள் காண்பது போல, கண்ணதாசன் தனது பாடல்களை—அவை சோகமானவையாக இருந்தாலும் சரி—எப்போதும் ஒரு நேர்மறையான, நம்பிக்கையூட்டும் தொனியிலேயே முடிப்பார். ஒரு ஞானமடைந்த மேதையாக, அவர் உலகியல் சார்ந்த அற்பமான இன்ப துன்பங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தார்; அதே சமயம், தனது குருவான கண்ணனைப் போலவே, வாழ்க்கையில் எப்போதும் உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் (Joy) திகழ்ந்தார். ஜிம் ஸ்டோவால் தனது "தி அல்டிமேட் கிஃப்ட்" (The Ultimate Gift) என்ற புத்தகத்தில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "மகிழ்ச்சி (Joy) என்பது ஒரு சிக்கலைத் தவிர்ப்பதிலோ அல்லது அதைத் தீர்க்க வேறொருவரை சார்ந்திருப்பதிலோ கிடைப்பதில்லை. மாறாக, ஒரு சிக்கலை எதிர்கொண்டு அதை வெல்வதிலோ, அல்லது அந்தச் சிக்கலோடு வாழ்ந்தபடியே மகிழ்ச்சியாக இருக்க கற்றுக்கொள்வதிலோதான் உண்மையான மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது. 

சிரிப்பு என்பது ஆன்மாவிற்கு ஒரு சிறந்த மருந்து. இன்றைய உலகிற்கு இத்தகைய மருந்தின் தேவை மிக அதிகமாக உள்ளது. 'சிரிப்பு எனும் பரிசு' என்பது ஏதோ ஒரு இரவு விடுதியில் நகைச்சுவை செய்பவரையோ அல்லது ஒரு நகைச்சுவைப் படத்தையோ குறிப்பதல்ல; மாறாக, உங்களையே, உங்கள் சிக்கல்களை, ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் ஒருவித நகைச்சுவை உணர்வுடன் அணுகி, சிரிக்கத் தெரிந்து கொள்வதே அது. பலர் வாழ்க்கையை மிகை தீவிரத்துடன் அணுகுவதால், மகிழ்ச்சி அற்றவர்களாக வாழ்கிறார்கள். வாழ்க்கையில் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய, போற்றி மதிக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன; ஆனால், சிரிப்பு இல்லாத வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு தகுதியற்றது." 

கவிஞர் வாலியும் எழுதினார் "சிரிக்கின்றாள் இன்று சிரிக்கின்றாள் சிந்திய கண்ணீர் மாறியதாலே" (படம்: நல்லவன் வாழ்வான்) பிறகு முத்தாய்ப்பாக "சிரிப்பேன் சிரிப்பேன் சிரித்துக் கொண்டிருப்பேன், மூச்சும் பேச்சும் உள்ளவரை, நினைப்பேன் நினைப்பேன், நினைத்துக் கொண்டிருப்பேன்,நெஞ்சில் நினைவு நீங்கும் வரை!" என பாடினார் (படம்: சின்னஞ்சிறு உலகம்). சிரிப்பும் அழுகையும் இருந்தால்தானே சினிமாவும் சிறப்பாக இருக்கும்? நம் மனத் திரையில் ஓடும் சொந்த கதையம் அப்படித்தான், சிரிப்பும் அழுகையும் மாறி மாறி வந்து நம்மை மடக்கிக் கொண்டு இருப்பது. நம் தலையெழுத்து, இப்போது "சிரிச்சி சிரிச்சி வந்தா சீனா தானா டோய்" வந்து சினிமா பாடல்கள் சீரழிந்த விதத்தையும் பார்த்து விட்டோம். 

'சிவனை மறந்துட்டு ரொம்ப சிரிப்பா சிரிச்சிட்டோம். அப்புறம்  "கை கொட்டி சிரிப்பார்கள், ஊரார் சிரிப்பார்கள்!" (படம்: அபூர்வ ராகங்கள்). கவலை வேண்டாம். “உன்னைப் பார்த்து இந்த உலகம் சிரிக்கிறது” என கவிஞர் வாலி சொன்னதை தவிர்த்து (படம்: அடிமைப்பெண்), "அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் அது ஆணவச் சிரிப்பு, இங்கே நீ சிரிக்கும் புன் சிரிப்போ ஆனந்த சிரிப்பு, நல்ல தீர்ப்பை உலகம் சொல்லும் நாள் வரும்போது, அன்று சிரிப்பது யார், அழுவது யார் தெரியும் அப்போது!" (படம்: ரிக்ஷாக்காரன்) என்று சிரிப்பு-அழுகை பட்டிமன்றத்தை முடிப்போம். 

முதல் குடும்ப அப்பா-மகன் சண்டையில் போன எபிசோடில் முடித்தோம். சிவா(ஜி) நெற்றியில் ரெட் லைட் எரிகிறது. ‘சிவனே’ என்று இருக்க மாட்டார். நெற்றிக் கண்ணை டிஜிட்டல் பொறி வரச் செய்து நக்கீரன் மாதிரி சுட்டெரித்து விடுவார் நம்மை. 'அப்பனுக்கே பாடம் சொன்ன' ‘முருகன்-சிவபுராணம் கிடக்கட்டும் சார். ஒண்ணுமே தெரியாத, 'எங்களுக்கு' பிறந்த குழந்தையிடம், இத்தனை உலக அனுபவம் கிடைத்த நாங்கள் என்ன கற்றுக் கொள்ள இருக்கு?’ என தம்பதிகள் சண்டைக்கு வரலாம். பழைய தன் சுய-புராணத்தை சற்று ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு எப்படி என்று பார்க்கலாம். 

பெற்றோர்கள் (தாய் மற்றும் தந்தை) தங்கள் குழந்தைகளிடம் (மகன் மற்றும் மகள்) உடல் தோற்றம் மட்டுமல்லாமல், நடத்தை, உணர்வுகள், பேச்சு மற்றும் செயல்களிலும் தங்கள் சொந்தப் பிரதிபலிப்பைக் காணும்போது, ​​அந்த 'கண்ணாடி பிம்பத்தைக்' கண்டு திடுக்கிடுகிறார்கள்; அத்துடன், தங்களுக்குள் சுய விழிப்புணர்வு அல்லது சுய உணர்வு ஏற்படும் பட்சத்தில், தங்கள் சொந்தத் தவறுகளையும் உணர்கிறார்கள். மற்றவர்கள் இதை இயற்கையின் ஒரு விசித்திரமான விளையாட்டு என்று கருதி, குழந்தைகள் வளர்ந்ததும் அதைப் புறக்கணித்து அல்லது மறந்து விடுகிறார்கள். 

ஆனால், விழிப்புணர்வு பெற்ற பெற்றோர்களுக்கு, தாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்த காலத்தையும், அக்காலச் சூழலில் தாங்கள் வளர்ந்த விதத்தையும் நினைவுகூர்ந்து சிந்திப்ப-தற்கான ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவர்கள் தங்கள் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளையும், தங்கள் பெற்றோரின் விழிப்புணர்வற்ற வளர்ப்பு முறையால் ஏற்பட்ட மனக்காயங்களையும் நினைவுகூர்கிறார்கள். தற்போதைய குழந்தைகளிடம் அத்தகைய தவறுகளைச் செய்யாமல் இருக்க அவர்கள் உணர்வுப்பூர்வமாக முயற்சிக்கிறார்கள்; ஆனால் இறுதியில் வேறு புதிய தவறுகளையே செய்கிறார்கள்! 

அவர்கள் போதுமான அறிவுக்கூர்மை கொண்டவர்களாக இருந்தால், கடந்த காலத் தவறுகளை தவிர்த்து, தங்கள் குழந்தைகள் முழுமையாக வளர்வதற்கு ஏற்ற சூழலை வீட்டிலும் வெளியிலும் உருவாக்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். மேலும், குழந்தைகள் எவ்வித தயக்கமும் இன்றி வெளிப்படையாக அளிக்கும் கருத்துகளும் எதிர்வினைகளும் (feedback), பெற்றோர்கள் 'சிறந்த மனிதர்களாக' மேம்படுவதற்கான வழிகாட்டிகளாக அமைகின்றன. உதாரணமாக, என் பெண், குழந்தையாக இருந்தபோது எனக்கு கிடைத்த valuable feedback: "ஏன் அப்பா இப்போல்லாம் அடிக்கடி என்னோட சிரிச்சு விளையாட மாட்டேங்குற? எப்போதும் சீரியஸ் ஆக இருக்க?" நான் வளர்ந்துகொண்டிருந்த என் பையன் வால்தனம் செய்தபோது, அடிக்க கையை ஒங்க, அதிர்ஷ்டவசமாக அல்லது விழிப்புணர்வு காரணமாக, நான் என் அப்பாவிடம் வாக்கிய அடிகளும் அதனால் என்மீதான பாதிப்புகளும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. 'மாற்றி யோசிக்கவும்' வேறு விதமாக அந்த situation-ஐ ஹாண்டில் பண்ணவும் ஒரு கதவு திறந்தது. 

குறும்புக்கார நாரதர் ஒரு பழுத்த மாம்பழத்தை கொண்டு வந்து, 'தலைமை குடும்பத்தில்' (சிவன்-பார்வதி) ‘போட்டி மனப்பான்மை மற்றும் ஒப்பீட்டுச் சூழலை’ உருவாக்கி, பெற்றோரும் உலக மயக்கத்தில்/குடும்ப சண்டையில் சிக்கித் தவிக்கும் புகழ்பெற்ற திருவிளையாடல் திரைப்பட கதையை வாசகர்கள் நிச்சயமாக நினைவு கூர்வார்கள். இது, புத்திசாலி கணேஷை ஆக்கப்பூர்வமாக பழத்தை  பறிக்க நினைக்க வைத்து, ஒரு குடும்பத்தில் ஆரம்பமான முதல் மகன் வீட்டை விட்டு ‘ஓடிப்போன’ கதைக்கு வழிவகுத்தது. சிவனும் முருகனும் புலன்/சுய உணர்வுக்கு வருவதால், மீண்டும் இணைவதற்கு ஈகோ நிலைகளில் இருந்து கீழே இறங்குகின்றனர். இந்தச் சூழலில்தான் முருகன் சிவபெருமானுக்கு குருவாகிறார்; 'ஓம்' எனும் மந்திரத்தின் உன்னதமான இந்திய ஞானத்தின் மூலம் மகன் காட்டிய கண்ணாடியால், ஆதி பகவான் தனது அறியாமையை (temporary unconsciousness) உணர்ந்து, ஒருவித அதிர்வுடன் விழிப்புணர்வு பெறுகிறார். 'AUM' என்கிற பிரணவ மந்திரம் (AA + Uu + Mm) மெடிடேஷனின் போது ஜபிப்பதால் ஸெல்ப் அவர்நெஸ் எப்படி நிலைக்கிறது என்கிற விஷயத்தை பின்னாளில் பிராப்தம் இருந்தால் பேசுவோம். 

இந்த நாரத சிக்கலை (பாலசந்தர் நாயகன் செய்த குடும்ப  சிக்கலையும்), கண்ணதாசன் முன்பே பார்த்த 'கேள்வியின் நாயகனே' பாட்டில் நவீன அவ்வையார் ஆக உருமாறி எப்படி தீர்த்து வைக்கிறார் பாருங்கள்  (படம்: அபூர்வ ராகங்கள்): 

"ஒரு கண்ணும் மறு கண்ணும் பார்த்துக்கொண்டால்-அவை

ஒன்றோடு ஒன்று சொல்லும் சேதி என்ன?

இரு கண்ணும் ஒன்றாக சேர்ந்து விட்டால்-அவை

இரண்டுக்கும் பார்வையிலே பேதமென்ன?

 

பேதம் மறைந்ததென்று கூறு கண்ணே

நமது வேதம் தனை மறந்து நடக்கும் முன்னே

 

பழனி மலையிலுள்ள வேல் முருகா - சிவன்

பல்லாண்டு ஏங்கி விட்டான் வா முருகா

பிடிவாதம் தன்னை விடு பெருமுருகா - கொஞ்சம்

பிரியத்துடன் பக்கத்திரு முருகா

திருமுருகா...திருமுருகா!" 

‘இந்த கதையின் மூலம் தாங்கள் சொல்ல வருவது ஏதோ?’ அடுத்த தலைமுறையிடம் 'புதிய உலகின்' பொறுப்பை ஒப்படைப்பதற்கு முன்பாகவே, தங்கள் சுவாசத்தின் மீதான விழிப்புணர்வு மற்றும் அலைபாயும் மனதின் மீதான தியானம் ஆகியவற்றின் மூலம், பெற்றோர்கள் 'விழிப்புணர்வு' பெறுவதற்கான ஒரு பொன்னான வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் தாத்தா-பாட்டிகளாக மாறும்போது, ​​தங்கள் பேரக்குழந்தைகளுடன் இருப்பதன் மூலமும் அவர்களைக் கவனிப்பதன் மூலமும் கூடுதல் ஞானத்தைப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் வாழ்வின் பாடங்களையும் மூன்றாம் தலைமுறைக்கு கடத்துகிறார்கள். இந்திய ஆன்மீகம் குறித்த எனது புரிதலின்படி, இவ்வாறு தலைமுறைகள் கடந்து செல்லும்போது டிஎன்ஏ (DNA) மேம்படுகிறது. இது எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதையும், ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் நாம் மேலும் காண்போம். 

குழந்தை பிறந்தது முதலே உற்றாரும், சுற்றாரும் அதன் மூக்கு அம்மா மாதிரி, அதன் காது அப்பா மாதிரி என்று compare பண்ண ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அப்படி என்றால், கணவன்-மனைவி வெறும் புது காப்பி எடுக்கிற இயந்திரங்கள் தானா? புதிய டிசைன்-உடன் improved version புது ஜெனெரேஷன்-ல் ரிலீஸ் பண்ணுகிறோமா? குழந்தை வளரும் போது அடுத்து அதன் நடவடிக்கைகளை, குரலை, நடையை குறுகிய நோக்குடைய தர்க்கரீதியான மனிதன் இயல்பாகவும் உணர்வற்ற நிலையிலும் செய்வதைப் போலவே—ஒப்பிடுதல், வகைப்படுத்துதல், மதிப்பிடுதல் மற்றும் விமர்சித்தல் என்று ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். கிராமங்களில் 'அப்பனைப் போல பிள்ளை தப்பாம பொறந்திருக்கு' அல்லது 'தாயை போல பிள்ளை, நூலைப் போல சேலை' என்ற சொலவடைகள் பிரசித்தம். அப்படியெனில், இயற்கையாகவே எல்லாம் நடக்கிறதா? அல்லது, நம்/தன் முயற்சியால் ஒரு குழந்தை தன்னை மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள முடியுமா? ‘Nature Versus Nurture’ பல காலம் வல்லுநர்களால் அடித்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு மசாலா கொடுத்த மேற்கத்திய பட்டிமன்ற தலைப்பு. வளரும் குழந்தைகளை, DNA வெற்றி பெறுமா? அல்லது Learned Behavior டாமினேட் செய்கிறதா? பார்க்கலாம். 

இது மற்றொரு மிக முக்கியமான சுவையான 'பட்டி மன்றத்தை' ஆரம்பித்து   வைத்திருக்கிறது: “விதியா? அல்லது மதியா?” மதியினால் விதியை வெல்ல முடியுமா? இதுதான் சுருக்கமான கேள்வி. ஞானி கண்ணதாசனை கேட்போம்... அடுத்த எபிசோடில்... 

-ஜேயெஸ் (www.jeyes.in)