கண்ணதாசன் — ஒரு ஞானி (Part-26)
" கண்கள் கலந்து விட்டால் பேச தோன்றுமா ?", " வாயிருந்தும் வார்த்தை வரவில்லை" என்றெல்லாம் படித்திருக்கிறோம் , சிலர் அனுபவித்தும் இருப்போம். இது ஒரு வித மௌனம். செவ்வியல் தமிழ் இலக்கியங்களில்—குறிப்பாகச் சங்கப் பாடல்களில்—இத்தகைய வெளிப்பாடுகளை ஒத்த பல கருத்துகள் காணப்படுகின்றன. திருவள்ளுவரின் திருக்குறள் இவ்வாறு வினவுகிறது: "கண்கள் சந்தித்துப் பேசிக் கொள்ளும்போது , வாயால் பேசும் சொற்களுக்கு என்ன பயன் ?" (“ கண்ணொடு கண்ணிணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள் என்ன பயனும் இல ”) . இது பார்வைகளின் மூலமே நிகழும் ஒரு முழுமையான காதல் உரையாடலை விவரிக்கிறது. கண்ணதாசன் இதனை இப்படி வைத்தார் திரைப்பாடலில் (படம்: சங்கே முழங்கு): “ இரண்டு கண்கள் பேசும் மொழியில் எழுத்துக்கள் இல்லை , இதயம் தொடங்கும் புதிய உறவு முடிவதும் இல்லை. ” சங்க இலக்கியத்தில் இதற்குப் பல இணையான சான்றுகள் உள்ளன. சொற்களைக் காட்டிலும் பார்வைகளின் மூலம் காதலர்கள் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்துகொள்ளும் கருத்து , குறுந்தொகை , அகநானூறு மற்றும் நற்றிணை ஆகியவற்றில் மிகவும் பரவலாகக் காணப்படுகிறது. தலைவன் தலைவியின் ...